Maandelijks archief: maart 2014

Zes-woorden-verhaal

Soms moet je eens helemaal iets anders doen…waarom altijd die ellenlange verhalen als het ook in zes woorden verteld kan zijn…

Uitgeverij Passage in Groningen hield in het kader van IndieBookDay 2014 een Six Word Story wedstrijd. De oerversie van het zeswoordenverhaal is van Hemingway. Hij schreef:

 ‘For sale; baby shoes, never worn’

 Onmiddellijk lees je veel meer dan er werkelijk staat; is de baby overleden? Was het een miskraam? Gaat het hier over een onvervulde wens van een dame op leeftijd? Of was de boreling groter dan gedacht en waren de tevoren gekochte schoentjes gewoon te klein?

Er waren met opzet geen criteria verbonden aan deze wedstrijd behalve dan dat het maar zes worden mocht bevatten. De jury zocht dus meer naar woorden die er niet staan, naar een emotie die hen raakte. En gaf daarmee toe dat de beslissing op willekeur berust… Het winnende verhaal, gekozen uit 316 inzendingen, was:

  ‘De man besloot te blijven schilderen’

 Hier kun je ook weer van alles om heen bedenken; er heeft iets plaats gevonden waardoor je zou verwachten dat de man zou stoppen; een drankprobleem, ruzie met zijn wederhelft, een financieel probleem, een carrièreswitch, maar nee, hij besloot ondanks alles te blijven schilderen.

 

In eerste instantie leek mij de opdracht ondoenlijk maar tegelijk ook weer uitdagend. Uiteindelijk heb ik er meerdere bedacht en vier stuks ingezonden. Later vond ik ze allemaal wel iets triests hebben…volgende keer wat vrolijkers bedenken! Ik deel ze hier met je en bedenk er zelf maar een verhaal bij…

 ‘Huil maar niet, ik vind je’

 of

‘Ze riep nog ‘kijk naar links!”

of

‘Ik hou van je, dacht ik’

of

‘Een wit schoentje langs de A16’

Advertenties

Chalet op stam

Soms ontstaat een verhaal in je eigen achtertuin…

Natuurlijk zet ik in de ‘winter’ iets klaar voor de gevleugelde vrienden…

DSCN1155

Maar zie ik dit nou goed?

RSCN1156

Jawel! Geen gevederde vriend maar een behaarde…

RSCN1159

Als ik te dichtbij kom verdwijnt hij snel,

niet eens met de staart tussen de benen…

RSCN1171

Om terug te komen als het zonnetje lekker schijnt,

volop eten rondom hem…

DSCN1181

Maar hij woont ergens anders,

hier is hij voor het laatst gesignaleerd…

DSCN1182

Goedemorgen!

DSCN1185

‘Waar is dat mooie ‘chalet op stam’

met al dat gratis eten ook alweer?

RSCN1195

Mjammjammjamm, gevonden!

DSCN1179

Nu het chalet leeg is en het officieel lente heet,

blijft er nog een pot beleg over…

Pindakaas…iemand?

Bestemming bereikt

(Dit verhaal heb ik ingestuurd voor de Libelle schrijfwedstrijd waarbij de eerste zin gegeven werd. Hoe maak je er een verhaal van? Geen prijs maar wel een leuke uitdaging.)

Het cadeau lag op tafel, zorgvuldig ingepakt met een rood lint. Zelfs als je heel goed keek kon je niet zien dat het al open was geweest. Op zoek naar zoiets simpels als een paperclip bracht me naar zijn kamer en daar lag het. Niet eens verstopt in een la of zo maar gewoon open en bloot op onze aller eerste eettafel die hij nu als bureau gebruikt. Toen kon ik de verleiding niet weerstaan. Ook wel gemeen van hem hoor want hij weet hoe nieuwsgierig ik ben. Ik heb er echt maar heel eventjes in gekeken en ik moet zeggen hij heeft zich overtroffen deze keer!

Regelmatig verrast hij me met onverwachte dingen en vaak ook nog eens zonder aanleiding. Hij verzint gewoon zelf een reden! Zo kreeg ik eens een zilveren armband omdat het dinsdag was, een paar vreselijk mooie en veel te dure laarzen omdat het al drie dagen mooi weer was of hij neemt me mee voor een etentje in Parijs omdat ik zei trek te hebben in een heuse franse croissant. Dit cadeau zal vast bedoeld zijn voor onze dertiende trouwdag aanstaande vrijdag.

Nadat ik het matgouden papier er uiterst zorgvuldig afgewikkeld had vond ik een doosje met bovenop de tekst ‘Vrijdag 15 maart, 17.00 uur’. In het doosje lag een navigatiesysteem met maar één bestemming ingevoerd. Spannend! Ik hoefde alleen maar te volgen en zou dan uitkomen bij Sparrenweg 14 in Soeren. Natuurlijk heb ik het adres meteen gecheckt op internet en er blijkt zich een superromantisch kasteeltje te bevinden! Met torentjes en kleine raampjes, ruime kamers met enkeldiep tapijt, met de meest luxueuze badkamers die je kunt bedenken en als klap op de vuurpijl een kingsize hemelbed. Er is geen ontbijtzaal want er wordt uitsluitend in de kamers geserveerd.

Bleef er nog één probleempje over…hoe kon ik mijn enthousiasme verbergen en vrijdag doen alsof ik ongelooflijk verrast ben? Opeens kreeg ik een helder idee; ik zou hem precies hetzelfde geven. Dan zou ik het cadeau een dag eerder overhandigen en dan eens kijken hoe hij reageert. Dit zou wel een stunt zijn zeg. Ja ik ga het doen. Morgen naar de stad en alles in orde maken. Vlug zette ik het pakje terug toen ik de auto aan hoorde komen.‘Dag schat’ zeg ik neutraal als hij binnenkomt.

Eenmaal aan tafel besluit ik hem een beetje te plagen ‘Zeg, zullen wij eens wat leuks gaan doen volgend weekend?’ Schrikt hij nou? ‘Nou lieverd, het is goed dat je er over begint. Ik vergeet je steeds te vertellen dat ik dit weekend naar een congres moet in Antwerpen’. Ik gniffel en speel het spel mee ‘Echt? Wat jammer! Je bent toch niet vergeten dat het onze trouwdag is hè?’ Hij speelt het ook goed want hij doet net alsof hij weer schrikt. ‘Natuurlijk niet! Ik heb juist een hele leuke verrassing voor je!’, zegt hij met een nieuw soort glimlach. ‘Maar..eh…als je het weekend toch niet thuis bent….waarom geef je die hele leuke verrassing nu niet alvast?’ vraag ik een beetje vals. Niet erg overtuigend zegt hij ‘Oké, dat is eigenlijk een goed idee van je!’

Hij rent naar boven en ik schenk de champagne die ik al in huis had in onze mooiste glazen. Intussen bedenk ik dat ik dan morgen wel naar de stad kan gaan om een nieuw jurkje. Misschien beter een nieuw lingeriesetje? Ik neem in ieder geval mijn zwarte jurkje mee met die zilveren sandaaltjes er bij en dat te gekke tasje en beter ook maar dat  zilveren zijden jasje. Zal ik nog even naar de kapper? En o ja, een fatsoenlijk paar kousen is ook nooit weg. ‘Nou schat, ik ben benieuwd’. Hij stapt op me af, handen op de rug en geeft me wat onhandig een zoen ‘Gefeliciteerd met onze trouwdag! En dat we nog maar lang bij elkaar zullen blijven’. Ik roep lachend ‘Lang? Voor altijd zul je bedoelen!’. Nieuwsgierig strek ik mijn handen uit. En dan hoef ik geen verrassing voor te wenden want ik ben echt verrast. Hij geeft me een piepklein zilverkleurig pakje en verklapt ‘Oorbellen voor bij je armband!’

Ieder z’n dag

Zaterdag 8 maart is het Internationale Vrouwendag. Het AD meldde afgelopen week dat op die dag ‘de gelijkheid van vrouwen en mannen gevierd wordt’. Ik dacht meteen; wat raar dat het dan Vrouwendag heet…als we toch gelijk zijn? Maar de nadruk wordt die dag extra op vrouwen gelegd. ‘Vrouwen moeten meer power krijgen en zich bewust worden van hun mogelijkheden’ stond er geschreven. En daar zit iets in. Hoe kan het anders dat in de meeste huishoudens de vrouw kookt terwijl de meeste chef-koks mannen zijn? Hoe is het mogelijk dat vrouwen doorgaans beter zijn in organiseren toch zo slecht vertegenwoordigd zijn in de politiek? Dat het onderwijzend personeel voornamelijk vrouwelijk is en dat er in de bouw meer mannen werkzaam zijn? En het is natuurlijk ronduit belachelijk dat vrouwen minder betaald worden voor dezelfde functie.

Maar…op het gevaar af voortaan voor ongeëmancipeerd type uitgemaakt te worden, wil ik wel bekennen niet altijd de Powervrouw te willen zijn. Ik vind het juist heerlijk als een man de deur voor me openhoudt of de zware boodschappen draagt. Bovendien zie ik in de loop der jaren best wel gedragsveranderingen bij de mannen. Neem nu bijvoorbeeld de bouwmarkt. Ik kom daar graag om voorbereidend werk te verrichten; kleuren uitzoeken, materiaalmogelijkheden ontdekken, houtkrullen ruiken, enz. Stelde ik daar zo’n tien jaar geleden nog een vraag, werd ik bevreemd aangekeken en geringschattend ‘mevrouwtje’ genoemd!!! Alsof ze tegen een man ooit zouden zeggen ‘Nou mannetje, kom nog maar eens terug met uw vrouw’.

De Zoetermeerse Bouwhof heeft het helemaal goed begrepen. Ze verkopen er ook interieurspulletjes en hebben een fijn restaurant(je) met een nog fijnere kinderspeelhoek. Zij beseffen dat vrouwen  sneller beslissen, daardoor tijd over hebben voor koffie, terwijl mannen dan ‘nog even schroefjes gaan kijken’. Vanachter mijn cappuccino, zonder power maar zeer zeker bewust van mijn mogelijkheden, zie ik ze slenteren,  geconcentreerd  zware apparaten in de hand voelend, uitgebreid de beschrijving op een nieuwe soort verf lezend, alle hordeuren open en dicht laten gaan, op alle wastafels kloppen op zoek naar…? of klikken met het laminaat. Zij laden gretig hun kar vol met platen hout en een vastomlijnd plan in hun hoofd vandaag die nieuwe kast te gaan bouwen. Even later zie ik ze bij de auto staan passen en meten. Moet die kast echt zo groot worden?

Het doet me opeens aan iets denken: aan ‘nog even schoenen kijken’, aan het eindeloos passen van  kledingstukken, aan het uitproberen van alle parfummetjes, aan het lezen van de gebruiksaanwijzing van nieuwe haarverf, alle ritsen van alle tassen open en dicht laten gaan, aan gretig de kar vol laden en vooral aan meer kopen dan in eerste instantie de bedoeling was. Je kunt je afvragen: wie lijkt er nou op wie? Maar dat we (soms, een beetje) op elkaar lijken is een feit. Wanneer is het eigenlijk Mannendag?!

vrouwendag