Maandelijks archief: januari 2014

Beste John de Mol

 

Wellicht kunnen wij iets voor elkaar betekenen. Het lijkt me namelijk zeer vermoeiend voor jou om al die tv-formats zelf te bedenken, om steeds maar weer met een knaller van een hit te komen. Het is natuurlijk bijzonder knap van je dat je mensen zo ver krijgt dat ze jouw kronkelige geest begrijpen en het ook nog eens geweldig vinden.

Maar ik wil je helpen. Ik heb ook een format bedacht. Het is een kruising van ‘Help, mijn man….’ en ‘Het beste idee van Nederland’. Het werkt als volgt. Het publiek stuurt hun dagelijkse ergernissen naar Ergerjewel.com en hiervan wordt een top vijf gemaakt. Deze wordt gepresenteerd in een gezellige Ergernisshow en er worden vijf mensen aan gekoppeld. Deze vijf mensen worden vijf maanden lang gevolgd en krijgen een ergerniscoach toegewezen. Die coach heeft dan een team van deskundige ergeraars achter zich staan die niet meer zullen doen dan tuttende geluidjes maken. Intussen kan het Nederlands publiek oplossingen insturen naar Ergerjeniet.com en de beste oplossing zal worden bepaald door een vakjury (met in ieder geval mij er in), eindigend met een zinderende finaleshow. Zo zullen er heel wat ergernissen de wereld uit zijn en is er bovendien weer met maanden nutteloze tv winst gemaakt!

Om je een idee te geven wat ik bedoel, John, zal ik je mijn top drie vermelden.

  1. De te snelle pinautomaat. Hij spuugt het geld al uit terwijl ik mijn pasje nog in het bijgeleverde hoesje sta te wurmen en dit op het aangeraden moeilijke hoekje in mijn portemonnee probeer te stoppen, terwijl ik ook nog eens voor jan doedel op aangevraagde bon sta te wachten.
  2. De te snelle handdoek automaat. Ten eerste moet je als een bouwvakker zo sterk zijn om een stukje handdoek te bemachtigen, ten tweede moet je dan als de wiedeweerga je handen afdrogen anders rollen je tengels mee op de machine in.
  3. Hersluitbare vleeswarenpakjes. Heb je eindelijk het juiste hoekje waar je aan mag trekken gevonden dan scheurt het hoekje af en heb je alle houvast verloren of de verpakking splitst zich op wonderlijke wijze in tweeën en valt er niets meer te hersluiten.

Beste John, wat zeg je er van, een goed idee of niet! Je mag het van me kopen. Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik dit ook bij Reinout Oerlemans heb gedropt. Ik hoor graag van je.

Vriendelijke groet.

ergeren

Verwarring

(Dit verhaal heb ik ingestuurd naar een schrijfwedstrijd georganiseerd door de Chinees-Nederlandse schrijfster Lulu Wang ter promotie van haar nieuwste boek ‘Nederland wo ai ni’, het moest gaan over immigratie/emigratie-anekdotes. Ik heb de tweede prijs, een app van het boek gewonnen! En het verhaal staat nu op www.ifthenisnow.nl  onder topic Hollandse Nieuwe)

taalverwarring

In onze plaatselijke bibliotheek ving ik een verwarrend  gesprek op tussen een Nederlandse dame en een Egyptische meneer:

–          Het gaat wel langzaam.

–          Langzjaam?

–          Ja, sloom snap je.

–          Sjloom?

–          Ja, als een slak!

–          Sjlak?

–          Ja widduh home on z’n back!!

–          Home?

–          Yes, je hebt ook nog een naaktslak, no home!!!

De arme dame ging steeds harder praten, schakelde over naar een belabberd Engels en raakte steeds meer verstrikt in haar pogingen iets duidelijk te maken. De arme man twijfelde lichtelijk aan zijn en misschien ook wel aan haar verstand. Dit was duidelijk een gesprek in het kader van ‘Taalmaatjes’ een project georganiseerd door het VIP in Zoetermeer. Vrijwilligers zetten zich in om mensen die de inburgeringcursus met goed gevolg hebben doorlopen, of er nog mee bezig zijn, de Nederlandse taal wat meer eigen te maken. Een prachtig doel. Waarschijnlijk was dit een kennismakingsgesprek waarin normaliter het niveau eerst wordt afgetast; het komt vast goed met die twee.

Zelf heb ik het ook een poosje mogen doen en heb veel geleerd van ‘mijn’ Oekraïense dame. In haar thuisland had zij een goede managementfunctie na twee Hbo-opleidingen succesvol te hebben afgerond. De liefde bracht haar naar Nederland waar zij vreselijk haar best deed de taal machtig te worden, vooral om weer aan het werk te kunnen gaan. Juist omdat zij een behoorlijke intelligentie genoot zette ze mij regelmatig voor het blok door mij op de vaak ontbrekende logica in onze taal te wijzen.

Zo kwam voor haar de Koningin op Prinsjesdag bij de Ridderzaal aan in ‘een gouden karretje’…tja, meer is het ook eigenlijk niet. Of ze vroeg mij nu eens uit leggen wat het verschil was tussen ‘scheef’ en ‘schuin’… We spraken over kinderen, opvoeden en haar man. ‘Zaai heef paain in roeg’ dat begreep ik nog wel. Maar toen ze mij iets wilde uitleggen op gynaecologisch gebied en ik werkelijk niet begreep wat ze bedoelde begon zij dit redelijk uitgebreid uit te tekenen zodat ik even later met joekels van eierstokken op tafel ietwat schichtig om mij heen keek. Ook de term ‘een woest aantrekkelijke man’ bezorgde mij rode konen ‘Waar moet ik aan trekken dan?’ De meest slimme vraag was toch wel ‘Waarom kun je iets wel verwarmen maar niet verkouden?’.

Ze wilde zo graag weer werken en toen hebben we samen diverse uitzendbureaus bezocht. We hadden ingestudeerd wat ze moest zeggen dan wel vragen en deed dit feilloos. Je zou toch denken dat er voor iemand met zo’n slimme gretigheid wel een plekje te vinden is; over haar hoofd heen werd tegen mij gezegd dat ze lopendebandwerk kon gaan doen in de kassen of zo….en toen was IK in verwarring!

Troost

(Dit verhaal heb ik ingestuurd naar De brul van Hul voor de wedstrijd ‘schrijfsel 2014’ en heb de weekbattle van week 1 in februari gewonnen)

Hebbes!!!

Ik heb er eentje! Ik wilde er al heel lang een hebben maar kon er steeds niet bij, of eerlijk gezegd: had geen zin om me in het strijdgewoel te storten om er bij te kunnen. En zeker niet als het gaat om een tas…een papieren tas ook nog… Maar het viel me al een tijdje op dat vrouwen die wel zo’n tas hadden met een soort huppeltje gingen lopen, zo blij, zo vrolijk, zo genietend. En dát wilde ik ook.

Het begon vanmorgen allemaal een beetje zielig; een zwaar tegenvallend mailtje en dan ook nog van dat druilerige weer. Minstens twee goede redenen om te gaan troostshoppen. Vandaag ga ik de van oorsprong Ierse zaak Primark eens proberen ( of zoals sommige Zoetermeerders zeggen ‘de Priemarkt’). Ooit een keer eerder in Rotterdam het wonder aanschouwd: aan rekken rukkende vrouwen, onvervalste Rotterdammers maar ook koelbloedige Friezinnen die tegen het hysterische aan rondrennen en iedereen past zomaar gewoon midden in de zaak.

Ik heb iets te overwinnen maar neem een flinke teug adem en een ferme slok goede moed. Quasi enthousiast stort ik de wiebelige winkeltas vol met acht items om te passen, ik verdwaal in het pashokkendoolhof want er staan overal spiegels, zie mijzelf drie keer zo dik door de tactisch opgestelde spiegels in de paskamers en vraag mij ernstig af hoe het nou zit met de mode. Is het normaal dat alles zo van onderen wappert? Maar als die stof zo dik is kan ik mij toch niet sierlijk bewegen en als die stof zo dun is ziet iedereen mijn persoonlijke onregelmatigheden? Nog nooit heb ik zoveel klam polyester bij elkaar gezien.

Ik geef de kledingstukken met een vriendelijk knikje terug, ‘Nee er zat echt niets bij!’ en ga via de fluorescerende roltrap naar de volgende verdieping en vind, jawel, hoera, hoezee, een kussenhoesje! Ik kan niet meer zonder dit speciale hoesje en ga het beneden afrekenen. Gelukkig 20 kassa’s….alleen nummer 1, 2, 3, en 15 zijn open. En dan sta je daar tussen hele families, compleet met buggy’s en andere voertuigen en giechelende  vriendinnengroepjes te wachten met 1 kussensloopje.

Maar ik heb mijn tasje en het werkt! Ik huppel langs de bewaker die naast de uitgang chagrijnig op een scherm… naar de uitgang zit te kijken. Zal ik hem ook een tasje geven?

primarkshoplog2

Opgetogen en afgetuigd

Ik fiets op het Tochtpad langs het water en zie…

RSCN1120

De eigenaar dacht zeker ‘Weggegooid staat netjes’. Vreemd hoor. Nog geen maand geleden stond iemand toch behoorlijk opgetogen diezelfde boom rijkelijk te versieren want o, o, o, wat hadden we er naar uitgekeken. Gezellig, met z’n allen, onder de boom… Maar nu?

Een overijverige buurvrouw heeft op 1 januari klokslag 10 ’s morgens uur niets meer staan, hangen of liggen wat herinnert aan de festiviteiten. Dat is (te) netjes. Een kennis klapt elk jaar de boom inclusief verlichting weer in, gooit hem op zolder, werpt er nog een kleedje over en roept ‘Tot volgend jaar’. Ook geen last van. Op facebook verschijnt een foto van een ongelooflijk grote berg dennennaalden in een huiskamer, de kale stam schielijk naar buiten gesmeten. Te lang gewacht? Aan het uiteinde van onze straat liggen negen left-overs en in Meerzicht verzamelen twee broertjes zoveel bomen dat hun originele tuin niet meer waarneembaar is. Waarom?

Omdat de gemeente Zoetermeer nogal laat is met het inzamelen! Op zaterdag 11 januari pas kun je tussen 13.00 en 16.00 uur bomen inleveren bij speciale inzamelpunten. Voor elke boom krijg je dan een lootje waarmee een mooie  prijs te winnen valt. Dit jaar gaat het gelukkig verder dan alleen Nintendospul. Er zijn nu ook cadeaubonnen voor Snowworld of Dutch Water Dreams te winnen maar ook voor Silvester boekwinkel (persoonlijke favoriet!) of ergens pannenkoeken eten. Gevolg van dit late tijdstip? In het water gooien dan maar?

Schandalig? Op de terugweg zag ik dit…

DSCN1116

Een waterhoen met nestdrang? In een afgetuigde kerstboom? We kunnen dan maar beter afspreken dat een boom in de sloot voortaan wel mag maar dan alleen volledig opgetuigd! Koekkransjes als wintervoer, engelenhaar als nestvoering, ballen en hartjes voor de gezelligheid, klingelklokjes als alarmsysteem, cd-tje er bij ‘I’m dreaming of a white Easter’, misschien hangen er wel minischaatsjes in voor als oan giet!

 

Gesneuveld voornemen

Echt! Je moet me geloven dat ik echt niet wilde lachen! Nou ja, in eerste instantie deed ik dat ook helemaal niet. Ik zat heel onschuldig in de auto, op de bijrijdersplaats en op mijn gemakje wat naar buiten te kijken. Het stoplicht sprong op rood dus stonden we stil te wachten.

Even terug waren we een jogger gepasseerd. Zo’n jogger die zich vooral in januari laat zien. Een man die vol goede moed zijn buik achterna rent. Die zijn vrouw wil bewijzen dat hij het zonder sportschool kan. Die zijn kinderen niet wil teleurstellen en de gekregen ren-outfit nog wat onwennig draagt. Die natuurlijk veel te hard van start gaat. Overmoedig denkt dat hij vleugels aan zijn nieuwe schoenen heeft. Die zich een moment een jonge god waant en niet kan wachten om tijdens de koffiepauze op zijn werk mee kan praten over snelle tijden en verbreken van pr’s.

Die jogger dus, haalde ons vervolgens in. Ik was er nog niet uit of ik hem nou geweldig dapper dan wel geweldig suf vond, of de man smakt opeens tegen het plaveisel! Hij ziet een drempeltje over het hoofd, probeert nog een zijwaarts sprongetje te maken, hipt nog twee meter op een been, gelijk een dronkaard tolt hij nog eenmaal om zijn eigen as, zwaait met beide armen ongecontroleerde rondjes en moet dan toegeven aan de zwaartekracht, de snelle schoenen glanzen in de lucht…

Wat moet ik doen, behalve m’n lach inhouden?! Net als ik van plan ben de auto te verlaten en op de een of andere manier hulp te gaan verlenen komt het onfortuinlijke slachtoffer overeind tot zit-stand. Hij doet zijn uiterste best zijn rug te krabben. Zijn rug te krabben?! O nee, hij haalt een telefoon uit een zakje op zijn rug. Gelukkig; hij regelt zelf hulp! Gelukkig want het stoplicht springt op groen!

Ik denk zomaar dat ik getuige was van een gesneuveld voornemen.

struikelen