Maandelijks archief: december 2013

De cirkel is rond

Januari  2013; de appelboom in onze tuin strekt zijn kale takken hemelwaarts. Zwart steken ze af tegen de leigrijze lucht. Zal het nog wat worden met die boom? Zo vraag ik ook af of het nog wat gaat worden met mijn goede voornemen tien heuptrouwe kilo’s kwijt te raken. Zwaar tekenen ze zich af in mijn stretchspijkerbroek.

Voorjaar 2013; de appelboom vertoont verandering. Op veel plaatsen zijn verdikkingen te zien van veelbelovende knoppen. De takken hullen zich in een groen waas en zijn niet meer angstaanjagend mager. Mijn lijf vertoont ook verandering. Op veel plaatsen zijn versmallingen waar te nemen. Mijn eetpatroon is angstaanjagend nihilistisch te noemen.

April 2013; de appelboom bloeit als nooit te voren. Zoveel witte bloemenpracht doet voorbijgangers in verwondering omkijken of zelfs stilstaan. De oogstomvang laat zich nu al raden. En ik? Ik straal als nooit tevoren want het streefgewicht is helder in zicht. Zoveel kilo’s verlies doet bekenden omdraaien bij passering en gretig neem ik complimentjes in ontvangst.

Zomer 2013; de appelboom doet wat beloofd is. Dagelijks zijn er tussen al het groen nieuwe appels te ontdekken. Ze hangen steeds zwaarder aan de takken. De onderste tak houdt de vruchten ternauwernood boven de grond. Genieten. Op vakantie geniet ik ook. Van Franse kazen (een klein stukje dan), wijntjes (een half glaasje dan) , croissantjes (maar dan die zonder chocola) en regelmatig koffie mèt. Eh…dat haal ik er thuis zo weer af.

Najaar 2013; de appelboom geeft en geeft. De najaarszon voorziet hen van de juiste kleur en smaak. Ik neem en neem. Stop hun vitaminen in talloze appeltaarten, in hete bliksem-stamppotten, in met geleisuiker gemaakte appel-jam en in niet te versmaden appelflappen met roomboterbladerdeeg. Van appels komt immers niemand aan…

Winter 2013; de appelboom is weer kaal. Zwart steken zijn takken af tegen de loodgrijze lucht. Er hangt een vetbol in. Zijn cirkel is rond. Nu de chocolade letters, de gevulde kerstkransjes en de vette  oliebollen op zijn is mijn cirkel ook weer  rond. Kogelrond!

appelboom najaar

Ik wens iedereen een vrij 2014 toe! Vrij om zelf eigen keuzes te kunnen maken, vrij om af en toe eens een cirkel te verlaten…

LEO’s verzorgen kerstdiner Thomashuis

Mooi gedekte tafels, een spannend menu op een placemat geschreven, een prachtig versierde kerstboom,  zelfgemaakte kerststukjes en verleidelijke etensgeuren vanuit de keuken. Alle juiste ingrediënten voor een sfeervol kerstdiner. In het Thomashuis aan de Zegwaartseweg, waar mensen met een verstandelijke beperking  kunnen wonen,  zijn alle acht vaste bewoners en zorgondernemers echtpaar Anja en Hylke van Vliet er klaar voor.

DSCN0116               DSCN0101                                                                                         

Sinds de opening in april 2013 is er heel wat gebeurd in het Thomashuis. Toen het gebouw af was begon het eigenlijke werk; bewoners aannemen, kamers inrichten, een hechte groep gaan vormen, een thuisgevoel creëren. Het ziet er naar uit dat het gelukt is! Ook gezamenlijke uitstapjes worden met plezier ondernomen. Vers in het geheugen ligt nog het bezoek aan het Knoop Gala vorige week, een muziekgala van de NTR in samenwerking met Fonds verstandelijk gehandicapten in het AFAS Circustheater in Scheveningen. Op 25 december wordt het uitgezonden om 21.20 uur op Nederland 1. De toegangskaarten kostten €55 per stuk, best veel geld, maar Hylke heeft op allerlei manieren sponsors gevonden en de tussenstanden werden regelmatig en zorgvuldig bijgehouden op een thermometer die voor iedereen zichtbaar in de woonkamer hing.

 

En vandaag staan de LEO’s in de keuken. De LEO’s zijn jonge mensen die lid zijn van de LEO Club Zoetermeer die zich als doel heeft gesteld ‘service te bieden aan mensen, dieren en organisaties die het nodig hebben’. Oprichter Edward Obreen vertelt ‘Ik werd in 2011 door de districtgouverneur van de LION’s gevraagd een LEO club op te zetten in Zoetermeer en op 26 januari 2013 had ik het na veel overleg en organiseren voor elkaar. Samen met vrienden is het nu een groep van 14 mensen die allemaal net zo enthousiast zijn. We vergaderen twee maal per maand’ vervolgt Edward lachend ‘waarvan een keer serieus en een keer om te borrelen’.

             DSCN0104                DSCN0118                           

Vice-president Arwin Allebes licht toe ‘Ik wil best doneren aan goede doelen maar zie er vaak niets van terug. Door mee te doen met de LEO’s zie ik precies waar mijn donatie blijft, zie ik meteen resultaat. Een voorbeeld: tijdens Koninginnedag hebben we heel veel limonade verkocht; met dat geld zijn we met kinderen naar het Stadsmuseum  Zoetermeer geweest maar we hielden geld over. Toen besloten we het Thomashuis als goed doel te kiezen en daar het geld naar toe te brengen. Vandaag gaan we voor hen koken, een echt kerstdiner. We zijn gesponsord door o.a. Albert Heijn Koudekerk a/d Rijn en slagerij Reas zodat we een mooi viergangendiner kunnen realiseren.’

Intussen is het een warme en drukke gezelligheid in de keuken en in de woonkamer. Sommigen hebben zich mooi aangekleed en hebben er overduidelijk zin en anderen tonen zich wat verlegen door de extra aandacht die het met zich meebrengt. Maar wat zeker duidelijk is dat er iets hartverwarmends gaande is, zowel bij de LEO’s als bij de bewoners van het Thomashuis.

Voor meer info:  www.leoclubzoetermeer.nl  www.thomashuizen.nl/zoetermeer

Kerstkledingbank en teddyberen

Het is nog geen vier maanden geleden dat ik op bezoek was bij Raimond Pouw. De door hem georganiseerde kledingweggeefacties waren zo succesvol dat er in augustus een echte kledingbank ontstond. En nu moet ik iets bekennen; eerlijk gezegd was ik huiverig dat Raimond aan zijn eigen enthousiasme ten onder zou gaan; hij wilde zoveel en zo graag maar was ook zo overdonderd door het snelle succes dat hij nog geen idee had hoe alles gerealiseerd kon worden.

kledingbank overzicht

Maar wat heeft hij zijn ideeën waar gemaakt zeg! Als een soort Koning Midas verandert alles onder zijn handen in goud. De kledingbank is nu een Stichting met een bestuur gevormd, door Raimond  zelf, zijn man Vinnie Pouw en goede vriendin Yvette Vos. Een vaste groep van 30 vrijwilligers staat dagelijks klaar om kleding op te halen, uit te zoeken, te prijzen en te verkopen. Als snel had de locatie aan het Belvedèrebos behoefte aan uitbreiding. Raimond vindt een tweede filiaal in het participatiecentrum in Palenstein, waar participanten meteen aan het werk kunnen. Zo’n 1000 mensen staan op vertoon van hun minimabewijs geregistreerd in de administratie,  met een stempelkaart kunnen zij twee maal in de maand kleding uitzoeken.

Maar er is veel meer dan kleding, ook speelgoed, huishoudelijke zaken, kleine meubels tot aan witgoed toe. Overal wordt een plekje voor gevonden want, schrijnend genoeg, is er overal vraag naar. Voor sommige artikelen wordt een klein prijsje gevraagd, hiervan kunnen nieuwe kasten gekocht worden of stroom van betaald worden. De kledingbank Met Elkaar Voor Elkaar heeft nu ook een eigen website waar alles te vinden is over inleveren, openingstijden en ander acties.

‘Raimond?’ zie ik op facebook staan, ‘is er al kerstkleding want ik moet op mijn werk netjes  naar een borrel komen?’ Ook daarvoor kun je bij MEVE terecht. Om mensen een idee te geven wat er zoal te verkrijgen is heeft Raimond een heuse modeshow geregeld waar de vrijwilligers als volleerd model over een catwalk kleding uit de ‘winkel’ showen. Redlinefotografie heeft er een prachtige shoot van gemaakt.

   MEVE2                                          

MEVE denkt ook aan anderen door bijvoorbeeld plastic doppen en lege pennen voor een goed doel  te sparen. Rollators kunnen hier  worden opgeknapt en een langer leven krijgen. Al met al een zo overduidelijk sociaal initiatief dat het afgelopen week beloond werd door het Oranjefonds met een donatie van €5000!

Morgen staat er nog iets fantastisch te gebeuren; de Teddyberen Toss. De Haagse ijshockeyvereniging HYS speelt morgen een belangrijke wedstrijd, bij het eerste  thuisdoelpunt mag het publiek de door henzelf meegebrachte  teddybeer op het ijs gooien. Alle beren gaan naar MEVE als presentje voor de kinderen de het minder hebben. Raimond maakt er dan weer een echt happening van; hij regelt eten voor degenen die mee gaan, hij regelt vervoer; een bus van de Zoetermeerse Dagtochten Specialist, hij vraagt iedereen de clubkleuren rood en blauw te dragen en belooft iedereen een presentje na afloop.

  teddyberen toss

Raimond en alle andere vrijwilligers van de kledingbank maken hun naam meer dan waar ‘Met elkaar, Voor elkaar!”

O ja! Kerststress!

Kerststress 2Je zou het bijna vergeten maar de Kerststress komt er weer aan. Gelukkig wordt je er door de diverse supermarkten aan herinnerd. Lekker op de bank hangend met al die gezellige speciale kerstedities op schoot probeerde ik gisteravond zo rap mogelijk in de stemming te komen.

De  ‘Lekker Doen’ van de Digros richt zich vooral op de juiste voorbereiding en brengt recepten van de meest  klassieke gerechten onder de aandacht. Het blad hanteert de  dubieuze leus ‘Het worden de feestelijkste feestdagen ooit’…’wie bepaalt dat?’ denk ik dan nog wat lacherig.

Volgens de (hallo) Jumbo worden het ‘De fijnste feestdagen voor de laagste prijs’ en de producten met de sticker ‘Kerst op z’n best’ moet je beslist in huis halen. Er staat ook aardig wat eenvoudige ‘zelfmaakgezelligheid’ in voor bij de koffie/thee, evenals knutselwerkjes voor de kinderen. O ja, decoreren  moeten we ook nog doen, zucht ik.

De Plus biedt ‘Voor ieder wat wils deze feestdagen’ en geeft bij het varkenshaasmenu zes verschillende ideeën voor bijgerechten. Zes! En dan hebben we het niet over gewoon boontjes of sla; het snelste bijgerecht moet na bereiding nog twintig minuten in de oven… Ik krijg blosjes.

Bij Hoogvliet zeggen ze ‘Zo maken wij Kerst bijzonder lekker’ en geven de lezer het idee alles lekker zelf uit te kunnen zoeken ‘bakken maar’, ‘vullen maar’, ‘smeren maar’. Alsof het een simpel genoegen is uit zoveel (te veel!!!) mogelijkheden te kunnen kiezen. Ik krijg het warm.

C1000 maakt mij steeds aan het lachen door de geweldige reclamefilmpjes waar die grote Jack Wouters als een ‘meisje met de zwavelstokjes’ op de grond in de sneeuw zit voordat hij naar binnen gehaald wordt om te gourmetten. ‘Kerst maak je samen’ is daar de leus. De recepten zijn zelfs voor mij, als zeer gemiddelde kok, wel aardig te doen maar een boterham met een plak kaas in de vorm van een sneeuwpop versieren met een worteltje als neus en een bezempje van bieslooksprietjes gaat me dan weer te ver, jaagt me bijna de kerststress in.

Albert Heijn spant wat stress betreft de kroon! ‘Verwijder het kartonnen labeltje dat aan een theezakje zit en plak er een zelfgemaakt stervormig labeltje aan en klaar is uw Kerstthee’. Er staan acht complete menu’s in met vierentachtig gerechten. Vierentachtig!!! Een voorgerechtje met twee Canadese kreeftenstaarten of met twaalf Amerikaanse mantelschelpen. Er staat een heerlijk drankje in maar je hebt er wel zes soorten alcoholische dranken voor nodig. Ik lees hoe ‘Kerstlukt!’ en ik lees van kruiden, kazen en tarwesoorten waar ik nog nooit van gehoord heb, hoe ik damasten servetten op een beeldige manier kan vouwen, welke zelfgemaakte drankjes ik de tussen de vele gangen door hoor te serveren en op welke temperatuur, hoe ik kinderen van alle leeftijden leuk  bezig hou, een immer attente gastvrouw ben en hoe ik eventuele vlekken glimlachend kan verwijderen. Vlekken? Die zitten in m’n nek!

Gelukkig betrap ik AH vandaag op een foutje…ik zie in de winkel een schoteltje met ‘8 gevulde Kersteieren’. Ten eerst zijn het 8 halve dus maar 4 eieren. Ten tweede wat is een kerstei? Maar goed; ze zijn gevuld met een prachtig opgespoten toefje van iets. Op de voorkant staat ‘houdbaar tot zie onderzijde’…dus wat doe ik, ik draai het geheel om en zie daar ‘houdbaar tot 22 december 2013’! Toch geen kersteieren. Als  ik hoofdschuddend de schotel weer terugdraai zie ik acht geplette toefjes… Dag Kerststress!

kertsstress 1

6 December – Dag van de Flexibiliteit

Veel scholen in Zoetermeer zijn vandaag, 6 december,  gesloten voor de leerlingen, de leraren hebben namelijk ‘studiedag’. Maar het is eigenlijk een dag waarop de flexibiliteit van het onderwijzend personeel tot grote hoogte wordt opgezweept, want het is ‘Schoolmetamorfosedag!’.

Het is de dag na de dag dat de kinderen de school met hoogrode konen en in staat van opperste hysterie het pand verlaten hebben. Het is een dag van ‘Dag Sinterklaasje’. Weg zijn de geplakte mijters, de pietenverkleedpakjes en de melkpakstoomboten. De laatste pepernoten worden nog uit een of and’re hoek geveegd, de afvalbakken met gesloopte surprises worden geleegd en de slingers en andere versieringen worden zorgvuldig in bewaardozen gestopt. En er wordt gezucht ‘Pfff, we hebben het weer overleefd…maar ook wel weer jammer dat het voorbij is’.

Het is de dag dat de dozen met opdruk ‘Kerst’ weer tevoorschijn komen. Bomen worden opgezet en ballen, pegels en lichtjes vinden een plek. Er hangen andere slingers, er liggen pakjes in ander papier en er klinkt andere muziek door de school. Veel kaarsen, al of niet echt, flikkeren sfeerverhogend. Werkjes worden klaargelegd, sterretjes, en heel veel glitter. Het recept van kransjes is boven water en er wordt nog eens gezucht ‘Pfff, we hebben het weer gered dit jaar…maar ook wel weer leuk die Kerstsfeer!’.

Het is de dag dat Amerigo naadloos wordt verruild voor Rudolph en Zwarte Piet voor een Elf, de maan schijnt door de dennenboom en de vreemd’ling heet nu Kerstman. De dag dat we dit allemaal heel flexibel toelaten…

sinterkerst

Zo’n bal is een goed begin

(Deze column heb ik verstuurd als bijdrage aan de BeginZinnenwedstrijd; de eerste zin ligt vast, de rest van het verhaal mag je zelf bedenken, georganiseerd door Schrijfboek, resultaat; leuke ervaring)

Zo’n bal is een goed begin. Ik kan het iedereen aanraden. Eerst wilde ik er helemaal niets van weten maar uiteindelijk bleek het toch het beste alternatief te zijn. Want zeg nou zelf, zie je mij al naar de sportschool gaan? Ik dacht het niet. Kilometers lopen of fietsen zonder van je plek te komen, lijven zien die of te strak zijn of te veel lubberen en nergens slagroom te bekennen. Niks voor mij dus. Maar ja, toen besloot mijn studievriend/schuinbovenbuurman Thijs opeens volwassen te worden en hij verdween met een degelijke baan naar een koopwoning in een armetierige en vooral tochtige nieuwbouwwijk. Vervolgens kwam daar een ongelooflijk leuke schuinbovenbuurman voor in de plaats. En dat was het moment dat ik besloot toch iets aan mij heuptrouwe kilo’s te gaan doen.

Via internet kwam ik op het idee ‘De bal is verkrijgbaar in de kleuren lichtblauw en grijs, de eerste vijftig bestellers krijgen er een gratis springtouw bij!’ Zowel springtouw als de prijs ‘afgeprijsd naar 100 euro!’ konden me echter niet overhalen er eentje aan te schaffen maar brachten me eerder op het idee zo’n leuke skippybal bij de speelgoedwinkel te gaan halen. Even Later stond ik met een ingepakte bal waar een roze met glitters handvat uit stak in de lift. Uitgerekend op dat moment stapt De Nieuwe ook in. Hij knikt naar me, kijkt naar de bal en ik zie een piepklein lachje. ‘Nichtje’ zeg ik ‘mijn nichtje is morgen jarig’. Weer knikt hij. Ik knik blozend terug.

Snel ruk ik het papier er af want die kilo’s moeten er NU af! Ik hang en ik leun, ik rol en rol terug. Eigenlijk best lekker zo. Intussen droom ik van het strakke lijf dat me beloofd is door internet. Het lijf waar mister New zijn ogen niet van af kan houden. Hij zal niet alleen meer naar me knikken maar eindeloze kopjes suiker komen lenen en ik zal hem binnen laten en ik zal hem… Dit schiet niet op! Een beetje lomp op die bal hangen. Hoe was het ook alweer ‘Ga op de bal zitten en til dan rustig je voeten van de vloer’…

Even later sta ik weer in de lift. Nou staan, eigenlijk hang ik. Ik hang en ik kreun. ‘Wacht!’ hoor ik roepen en voor ik het weet springt er nog iemand in de lift. De Nieuwe! Ik kreun weer, nu van schaamte. ‘Wow wat is er gebeurd!’ vraagt hij. ‘Gestoten’ mompel ik. Ik draai me wat van hem af maar zie mezelf dan ik de niets verhullende spiegelwand van de lift. Ik zie bruine vlekken op mijn bloes, een gescheurde mouw, waar een hand uitsteekt die gaandeweg steeds dikker wordt, een ontvelde kin en een van pijn vertrokken gezicht. Zie ik daar nou potgrond in mijn haar? ‘Even naar de SEH’ probeer ik zo nonchalant mogelijk te zeggen. ‘Ik moet die kant uit, zal ik je brengen? Het lijkt mij een gevalletje gips te worden. Ik breng je wel terug ook. Als het meezit kun je morgen gewoon gaan’, ‘Gaan?’, ‘Naar je nichtje!’

De rest vertel ik een andere keer wel maar zo’n bal was uiteindelijk toch een goed begin!