Maandelijks archief: oktober 2013

Assepoester en Zwarte Piet

Die verhitte discussies over Zwarte Piet; je kunt je er groen en geel aan ergeren. Die 50 tinten zwart brengen wat teweeg. Kan ik nog een blauwtje lopen? En waar mag ik nog een wit voetje halen. Is een roze wolk te gay? Is een gele rakker nog wel iets om te drinken?

Het hele Sinterklaasgebeuren is een heerlijk kinderfeest naar een oud verhaal,  dat kun  je toch niet zomaar veranderen?

Net als oude sprookjes. Is er al een podologenvereniging opgestaan om te protesteren tegen het glazen muiltje van Assepoester met als argument dat crocs en uggs veel gezonder zijn en dus beter? Is er al een voogdijraad in opstand gekomen om die ouders van Klein Duimpje te laten oppakken omdat zij het kleine kereltje alleen in het bos hebben achtergelaten?

Twee dingen zijn zeker: 1. Zwarte Piet doet het Oranjegevoel versterken gezien de ruim twee miljoen reacties op de Pietitie, 2. Wie het feest ook probeert te verbieden; ik blijf het gewoon lekker vieren!

pietitie

Advertenties

Gokje

Om de zoveel jaar moet ik er aan geloven.

Als alles om mij heen wat vager wordt en mijn armen te kort lijken is het weer de hoogste tijd voor een bezoekje aan de brillenboer. Vanzelfsprekend eerst overal kijken en vergelijken. En dan begint de ellende. Wat staat me? Wat past bij mijn gezicht? Is deze niet te klein of te groot? Wil ik gezien worden of juist niet? Als ik die blauwe neem past dat dan bij mijn groene vest?

Maar vooral het passen is een bezoeking. Een bril met gewoon glas opzetten en dan in de spiegel een vage versie van jezelf zien… En dan die prijsjes! Waarom zitten die altijd midden op het glas geplakt, waar je met geen mogelijkheid om heen kunt kijken? Of op een label die dan heel flatteus langs je neus bungelt! Als je helemaal pech hebt word je ‘geholpen’…iemand die ongevraagd de meest vreselijke (lees; de duurste) monturen op je neus plant en en passant een pootje in je oor probeert te prutsen.

Ik ben  groot  voorstander van het idee dat je een bril een poosje moet kunnen ‘proefdragen’ want je moet er toch weer een fikse poos tegen aan en doorheen kijken. Het blijft een zeker risico inhouden, ‘binnen 30 dagen ruilen’ is er in deze branche niet bij.

Maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat een en ander niet opweegt  tegen de heerlijke helderheid van de wereld om mij heen die me opeens weer ten deel valt met een zo’n gok op m’n gok.

 gok op gok

Goed speelgoed

Vorige week stond in het AD een verontwaardigd artikel over de speelgoedgidsen die de laatste tijd uitnodigend in de brievenbus glijden. In die gidsen zou de na veertig jaar verworven emancipatie van de vrouw in klap overboord zijn gezet door afbeeldingen van roze strijkplankjes met uitsluitend meisjes er achter. Persoonlijk voel ik mij als vrouw dusdanig geëmancipeerd dat ik me daar niet druk over maak…

Andere zaken vielen mij wel op. Afgezien van het feit dat de boekjes dit jaar verstoken zijn gebleven van pietenplaatjes, sinthints en schoensuggesties verbaasde ik mij vooral over sommige omschrijvingen van bepaalde artikelen. Ooit heb ik meegemaakt dat er op een peuterschooltje een specialist van een van de speelgoedketens een ouderavond met een bezoek vereren. Hij legde omstandig maar enthousiast de nadruk op educatief en verantwoord speelgoed. Je mag er van uitgaan dat zo iemand er verstand van heeft. Maar bladerend door de gidsen ben ik bang dat de beste man allang ontslagen is of wegbezuinigd.

rekenmachine blingblingEen paar voorbeelden. Een ‘ijsjesmachine’ lijkt me leuk maar de vermelde (dus verantwoorde?) leeftijd van de kinderen waarvoor dit geschikt/bedoeld is is drie jaar. Er staat een ‘badzitje met activiteitenpanel’ in een van de gidsen en denk meteen ‘wat een verplichtingen in dat badje’. Bij het ‘toilettrainingspotje met leuke geluiden om je kind te motiveren’ vraag je je toch meteen af ‘wat zijn dat voor geluiden?’. Een ’24-delige horlogeset in giftbox’ met de suggestie voor kinderen vanaf 6 jaar. Een ‘rekenmachine bling-bling’ , een echte rekenmachine volgeplakt met plastic strassteentjes, voor kinderen vanaf 3 jaar. Wonderlijk niet waar?

Maar o wat heerlijk, er is nog gewoon Ganzenbord te koop, Mens-erger-je-niet, Mini-loco, Lego, Playmobile en Hamertje tik! Hiermee wil ik niet zeggen dat alle oude spelletjes beter zijn want er worden heel veel nieuwe, leuke en verantwoorde spellen op de markt gebracht. En niet alles hoeft altijd verantwoord te zijn; het meest originele dat ik heb kunnen ontdekken zijn ‘geurstiften die ruiken naar chocola en pepernoot’! Lijkt me heerlijk!

Een loense affaire

(Deze column heb ik verstuurd als bijdrage aan de Tatiana de Rosnay-schrijfwedstrijd georganiseerd door Margriet, de eerste alinea is gegeven, de rest van het verhaal zelf bedenken, resultaat: nog niet bekend)

‘Hallo, is dit Eerste Hulp bij Relatieproblemen? Dag mevrouw. Ik bel u omdat…weet u… Het is heel simpel. Er is me iets ongelooflijks overkomen, ja iets zo ongelooflijk vreselijks dat ik er over moet praten, dat ik er met iemand over moet praten, ik kan het absoluut niet aan mijn moeder vertellen, en ik dacht, waarom niet aan u, want ik zag uw advertentie op internet. Zal ik u het probleem voorleggen? Ik ga het uitleggen…hoe moet ik beginnen, ik weet het niet… Ja, ik probeer te bedaren. Diep ademhalen zei u? Ik zal het proberen. Goed. Ik ben getrouwd. Ik ben dertig jaar. Ik heet Emma…’

Nou meid kom maar op met je probleem, ik luister! Het zal wel weer iets onnozels zijn in plaats van iets ongelooflijk vreselijks. Ik gok op een gevalletje overspel. Wat krijg ik met dit baantje toch een hoop wartaal te horen. Alsof ik geen problemen van mezelf heb. Nou ja, het betaalt. En ik heb even een plek om weg te zijn en bij te komen van de hectiek die de laatste tijd in mij eigen gezin heerst.

‘En ik ga u nu iets vertellen wat niemand weet maar u heeft toch zoiets als beroepsgeheim, toch? Het zit namelijk zo; ik heb op mijn vijftiende een kind gekregen… Zo dat is er uit. En niemand weet hier van. Het was natuurlijk ook helemaal niet de bedoeling. Van mijn vader mocht ik geen abortus plegen en moest ik het kind opgegeven voor adoptie. Maar weet u, ik was toen zo in de war dat ik het allemaal liet gebeuren. Gelukkig steunde mijn moeder me wel; zij was tenminste niet zo boos. Het was een meisje…ik heb haar Julia genoemd. Twee minuten…twee minuten mocht ik haar vasthouden. Ze werd meegenomen met de belofte dat er goed voor haar gezorgd zou worden. Natuurlijk vergat ik haar niet, niet echt bedoel ik, maar..eh… ik heb het wel voor Robbert verzwegen. Met hem ben ik nu 7 jaar getrouwd en we hebben twee zoontjes van 4 en 5 jaar. Ik ben doorgegaan met mijn leven. Dat is toch niet zo vreemd? Ik ben nu gelukkig. Ten minste…dat dacht ik.’

Ja, dit soort verhalen bedoel ik dus… Dan denk ik; wat wil je nou? En ook, hoe kan je dit? Hoe kan je je bloedeigen kind weggeven en vergeten. En dan nu zeuren dat jìj het moeilijk hebt. Is die Robbert niet oké of zo; je kunt het hèm toch wel vertellen. Als ik zou ontdekken dat mijn vent in een ver verleden al een kind had en dat voor mij verzwegen zou hebben…dan zou ik er zwaar de smoor in hebben en dat is zacht uitgedrukt! Heel erg zacht. Maar dit zal bij ons niet voorkomen. We hebben het goed samen. Door het vlies op zijn linkeroog is zijn gezichtsvermogen beperkt maar ‘het ontbreekt mij niet aan visie en ik compenseer dat met liefde’ zegt hij altijd. En dat is zo. Je zou denken dat ik hem veel moet helpen maar hij helpt mij veel meer. Hij geeft me zelfvertrouwen, stimuleert me en verrast me regelmatig. Hoe geduldig bleef hij toch met alle vruchtbaarheidsonderzoeken. Hoe lief reageerde hij op de komst van de tweeling! Veel mannen zouden op dit punt, of al eerder zelfs, afhaken.

‘En wat denkt u? Vijftien jaar later duikt Julia opeens weer op. Een half jaar geleden stond ze plotsklaps  voor mijn deur, ‘dag moeder’ zei ze doodleuk. Ik dacht dat ik er in bleef van schrik! Hier had ik echt helemaal geen trek in. En omdat ik zeker wist dat Robbert deze situatie niet zou begrijpen heb ik haar weggestuurd en gedaan alsof ik haar niet kende. ‘Je vergist je, ik ben je moeder niet!’ riep ik nog. Ja, nu denkt u natuurlijk ‘wat een harde is die Emma’ maar ik kan toch niet zomaar mijn huwelijk opgeven want ik kan je op een briefje geven dat dàt meteen voorbij zou zijn. Mevrouw, u wilt niet weten in wat voor panieksituatie ik mij bevond. Maar toen ik twee weken lang in angst en beven had gezeten zonder nog iets van haar te zien of te horen begon mijn bloeddruk weer wat te dalen.’

Wie houdt er eens rekening met mijn bloeddruk? Dit soort dingen gebeuren tegenwoordig met adoptiekinderen. Je hebt een kind gekregen en dat kan je toch niet ontkennen?! Draag je verantwoordelijkheid. Als die Robbert van je maar een greintje om je geeft komt het allemaal goed. Wel leuk trouwens een meisje. Maar een kind wegsturen? Ik moet er niet aan denken! Zelfs als ze zo ziek zijn als die van ons. Vanavond weer naar het ziekenhuis waar Tobias en Kasper herstellende zijn van een operatie aan hun ogen. Mensenlief wat waren Rick en ik geschrokken toen de jongens geboren waren. Drie jaar terug alweer. We zagen meteen dat ze op dezelfde manier als Rick een vlies over hun linker oogje hadden. In de tijd dat Rick geboren werd waren er nog geen oplossingen voor en hij heeft er prima mee leren leven maar hij werd er vroeger toch wel mee gepest. Hij wilde zo graag dat zijn kinderen normaal zouden opgroeien zonder steeds voor ‘schele ’ uitgemaakt te worden of erger nog, dat er getwijfeld wordt aan hun verstandelijke vermogens. Ik keek er eerst doorheen en zag alleen maar de mooiste mannetjes van de hele wereld.

‘Maar voorbij was het niet. Ik ging op een woensdag mijn vader ophalen die een dagdeel in de week naar activiteiten begeleiding gaat om mijn moeder wat te ontzien. Zij heeft het best zwaar sinds hij begint te dementeren ziet u. En wie denkt u dat daar de nieuwe vrijwilligster was? Julia! Mijn dochter had zich binnen gedrongen in het leven van haar…opa! En daardoor ook in het mijne. Ik dacht; ‘kijk nou hoe gezellig ze met hem doet! En zo te zien is het nog wederzijds ook. Moest ik daar nu wat van zeggen? Maar wat dan? En tegen wie eigenlijk? Zou het iets toevoegen of de boel alleen maar meer op scherp zetten? Ik besloot het te negeren; dat vrijwilligerswerk houdt ze toch niet lang vol omdat ze het om de verkeerde redenen doet dus dat gaat vanzelf voorbij.’

Meid, meid, wat maak jij het moeilijk voor jezelf. Hoelang ga je dit laten sudderen? Het is maar goed dat we bij de cursus geleerd hebben ‘Hoe te reageren’ op de verhalen; luisteren, luisteren en nog eens luisteren. Meestal is dit wel voldoende, dan zijn ze het kwijt. En dat begrijp ik ook wel want zelf vind ik het ook heerlijk om bij mijn schoonmoeder uit te huilen als ik het weer eens niet zie zitten met de jongetjes. Ik bedoel, zij heeft vroeger ook zo’n zorgenkindje gehad en toen wisten de artsen nog niet eens wat ze er mee aan moesten. Aan de andere kant worden wij en de jongens nu wel aan heel veel onderzoeken en behandelingen blootgesteld. Soms zijn er teveel keuzes en soms heb je geen enkele keuze.

‘Maar het viel niet mee hoor, omdat mijn vader helemaal weg was van die meid en er niet over ophield. Ik had al bedacht dat als Julia zich bekend zou maken bij mijn vader ik hem op zijn verstrooidheid zo wijzen. Ik besloot flink te zijn er mee te leven zolang het niet erger werd. Maar op een dag kwam ik haar tegen in onze supermarkt! Van achter de groenten zat ze zo raar naar me te loeren dat ik er bijna bang van werd. Twee dagen later was ik bij de kapper en toen zag ik haar buiten voor het raam staan en weer keek ze zo me indringend aan. En vorige week stond ze opnieuw onverwachts voor mijn deur. Deze keer met een pakje, iets wat ik besteld had. Waarschijnlijk heeft ze tegen de bezorger gezegd dat zij het wel zou afgeven. En niks zeggen hè, alleen maar kijken. Ik kreeg er de zenuwen van! Ik wil dit niet! Ik wil dit helemaal niet!’

Eerlijk is eerlijk, dit verhaal wordt wel creepy maar je hebt het wel aan je zelf te wijten hoor dame. Trek dan zelf je mond eens open. Ik moet ook steeds ‘opletten en d’r bijblijven’ als de jongen weer eens in het ziekenhuis liggen want uit zichzelf vertellen die witjassen je niets hoor. Vorige week was waarschijnlijk de laatste operatie. Ik zit nog te hyperventileren als ik aan terugdenk. De lieverds werden allebei tegelijk geopereerd en dan komt het moment dat je mee mag lopen de verpleging naar de OK, dan mag je nog blijven tot ze inslapen en dan moet je weg. Zomaar ergens anders gaan zitten. Ze niet kunnen zien, vasthouden, ruiken, voelen. Er op vertrouwen dat die artsen weten wat ze doen. Wat als…wat als… Gelukkig een troostende warme hand op de mijne…

‘Maar vanmorgen sloegen echt de stoppen door. Ik bracht mijn twee zoontjes naar school en botste bijna tegen Julia op. Ze had snuffelstage!!! Uitgerekend op deze school! Dat verzin je toch niet! En nu weet ik het niet meer. Wat moet ik doen? Moet ik haar aan mijn kinderen laten snuffelen, moet ik de jongens mee naar huis nemen, maar hoe verklaar ik dat? Wat moet ik tegen Robbert zeggen? Hoe kan ik dit nog verzwijgen? Hoe ver laat ik haar mijn..nee òns leven binnenkruipen? Wat moet ik doen? Help me alsjeblieft!’

Oké, het wordt nu wel menens daar. Wat een absurd verhaal eigenlijk. Eerst maar eens met een makkelijke vraag beginnen.

‘Wat zegt u? Hoe ik zo zeker weet dat zij mijn dochter is zonder dat ik echt uitgebreid met haar gesproken heb? O, had ik dat nog niet verteld dan? Nou dat zie ik toch meteen, ze lijkt precies op die verschrikkelijke vader van d’r, ze heeft een vlies over haar linker oog.’

 

Creatieve vrouwen in Zoetermeer

Rondkijkend in Zoetermeer zijn er allerlei vormen van creativiteit te zien. Denk maar aan de mozaïekbankjes, de adoptierotondes en diverse kunstprojecten. Maar meer nog vindt plaats achter de voordeuren bij mensen thuis. Kleinschaliger maar zeker niet minder belangrijk. Maakt u kennis met Ilse Philips en Heleen de Lange, twee sprekende voorbeelden van creatieve Zoetermeerse vrouwen, die verder gaan dan een leuke hobby uitoefenen.

Wat doe je en hoe zou je jouw stijl omschrijven?

Ilse: Ik ben illustrator voor interieur en textiel, ik ontwerp ‘designs met een twist’ die verwerkt worden op stof en papier. Deze ontwerpen lenen zich uitstekend voor verschillende toepassingen, zoals bijvoorbeeld kussens, behang, placemats, kaarten of shawls. Ik heb ook een kinderlijn. Mijn assortiment is best groot. Mijn stijl is uniek! Door de vrolijke kleuren heeft het een frisse uitstraling.

ilse 8                 ilse 6                    ilse 7              ilse 5

Heleen: Ik ben beeldend kunstenares, ik maak vooral schilderen en soms ook beelden. Ik schilder met een paletmes zodat er lagen ontstaan. Altijd begin ik met een oranje-rode achtergrond omdat deze kleuren warmte geven en om mijn werk een zekere herkenbaarheid mee te geven. Mijn stijl is figuratief-abstract te noemen, je weet wat je ziet maar het is niet gedetailleerd uitgewerkt.

heleen 3          heleen 4        heleen 5

 

Waarom doe je dit, wat inspireert je?

Ilse: Ik heb altijd al getekend en me overal door laten inspireren. Of het nou een kindertekening, een dier, of alleen maar een deel van een dier of een geluid of een woord is. Heb je wel eens gezien hoe mooi de vorm van de cholerabacterie is? Ik ben autodidact. Toen de jongste naar school ging besloot ik er iets mee te gaan doen, heb mijn ontwerpen officieel vast laten leggen en ben een bedrijf gestart.

Heleen: Ook ik ben autodidact! Nadat ik wat verfspullen van mijn man vond en er mee aan de slag ging ontdekte ik dat ik me door het schilderen beter kon uitdrukken dan met woorden. Maar ik wil ook graag anderen iets meegeven. Ik schilder vooral vrouwen omdat ik vind dat vrouwen er mogen zijn in deze maatschappij. Het sloeg aan bij het grotere publiek want sinds 2005 ben ik officieel professioneel kunstenares met vaste exposities in een galerie in Culemborg en in Amersfoort. Daarnaast doe ik kleinere projecten en gaf ook wel workshops.

Hoe vaak werk je er aan en hoe combineer je dat met de thuissituatie?

Ilse: Drie dagen per week ben ik met mijn bedrijf bezig maar ook ‘s avonds zit ik aan de grote keukentafel te tekenen en vooral te broeden en te proberen. Als de kinderen uit school zijn zitten ze vaak bij me aan tafel. Daarnaast werk ik vier dagen aan de TU in Delft, volg een studie interieur ontwerpen en heb een bezige, vaak uithuizige man. Met drie schoolgaande kinderen moet er wel strak gepland worden anders wordt het een puinhoop.

Heleen: ‘s Morgens schilder ik en ’s middags ben ik bezig met mijn brocante webshop. Tevens pak ik elk vrij moment, er staat dus altijd iets op de ezel. Ik ben veel meer ontspannen als ik ’s morgens eerst een uurtje kan schilderen, het geeft me energie. Omdat ik naast de webshop nog veel vrijwilligerswerk doe, wordt er regelmatig geschoven met de ‘werktijden’. Gelukkig vinden mijn (ook bezige) man en vier kinderen het erg leuk wat ik doe en dat stimuleert me ook. De kinderen hebben wel eens gemopperd dat ze op hun kamer moesten blijven omdat ik les gaf in de woonkamer maar nu zijn ze alleen maar trots op me.

Wat doe je met je eindproducten, wat wil je bereiken en/of uitstralen?

Ilse: Mijn ontwerpen worden in Amerika gedrukt en ik heb kopers binnen en buiten Europa. Nu graag nog in Nederland… Ik wil graag met mijn designs beroemd worden en zou graag zien dat er in ieder huishouden ´een IlsePhilips´ te vinden is. Een echte boodschap heb ik niet; ik doe wat in mij opkomt, ongeacht of het commercieel is.

Heleen: Ik verkoop in Nederland en soms in Duitsland. Met mijn werk wil ik echt iets uitdragen. Als mensen mijn schilderijen zien wil ik dat er een ontmoeting plaatsvindt. Ik geef daarom ook geen uitleg aan mijn doeken maar laat mensen het ondergaan en hoop dat er dan een oprechte wisselwerking ontstaat. Natuurlijk geeft het wel een kick als iemand mijn werk herkent als ‘een Heleen’.

Wat zou je andere vrouwen aanraden die ook zo´n creatieve drang hebben?

Ilse: Niets is zo erg als iets kunnen en er niets mee doen. Dit is mijn motto. Dus gewoon doen en proberen. Praktische tips zijn; let op gratis aanbiedingen, probeer door het investeren heen te kijken en grijp alle publiciteit aan. Een groot bijkomend voordeel is de onafhankelijkheid die je dan bereikt.

Heleen: Ga de mogelijkheden onderzoeken maar blijf er niet mee zitten. Vaak moet je je prioriteiten verleggen en dat moet je leren en accepteren. Zorg dat je een apart ruimte voor jezelf hebt en dat je tijd inricht om in die ruimte door te brengen. Dat huishouden loopt niet weg…

Meer creatiefs is te zien op http://www.ilsephilips.nl en op www.atelierheleen.nl