Maandelijks archief: september 2013

STOC

 

Cultuur Lokaal september2012

‘Mevrouw bent u geïnteresseerd in muziek?’ André van der Wiel spreekt iedere bezoeker vriendelijk aan en duwt schijnbaar achteloos een gestroomlijnde flyer in de hand. Wat heeft hij te bieden dan? Samen met Alexander Muilwijk en Annemarie van Dongen heeft hij Stichting Orkest Collectief (STOC) opgericht. Er is natuurlijk het nodige denkwerk aan vooraf gegaan maar sinds 6 juli 2012 bestaat het orkest definitief. De flyer moet mensen die toe zijn aan een nieuwe muzikale uitdaging oproepen zich aan te melden voor dit nieuwe muzikale idee. ‘Het Orkest Collectief richt zich op een energieke en enthousiaste manier op lichte muziek, pop, film, musical, klassieke en moderne blaasmuziek, waarbij vakmanschap, verbinden en creativiteit orkestbepalende elementen zijn.’ Het lijkt een prachtig voornemen maar is dit niet te hoog gegrepen?

Kwadranttheater november 2012

Iets meer dan twee maanden later geeft het Orkest Collectief een besloten eerste uitvoering met de toepasselijke naam ‘First impressions’. En dan wordt in keer duidelijk wat André en zijn partners bedoelen! De schitterende uitvoering van het aloude ‘Eloise’ pakt de bezoekers meteen, de toon is gezet. Het programma schiet van James Bond, met het ferme ‘For your eyes only’ naar de musical Jesus Christ Superstar, met het zoetere ‘I don’t know how to love him’. Tijdens ‘Evening in Havanna’ waant iedereen zich meteen in een Copacobanaclub. Er staat opeens een orkest van zo’n 30 man, het swingt, het is strak gedirigeerd door afwisselend André en Alexander en de solo’s zijn fantastisch. De aankleding laat hier en daar nog wat te wensen over maar wat wil je na twee luttele maanden. Het geeft ook wel weer aan dat het vooral om de muziek gaat. En nu?

orkest collectief

Aula Stedelijk College april 2013

Nog geen half jaar later vindt er een uitverkocht concert plaats met de titel ‘The Journey Begins’. Wederom is het een groot succes, ook de aankleding. Er wordt meteen een cd uitgegeven. Persoonlijk kan ik nog geen do van een mi onderscheiden maar ik kan wel horen of het ‘lekker’ klinkt. En dat doet het! Het plezier, de enthousiaste inzet van iedereen spat er van af en werkt opzwepend. Ook als je minder verstand hebt van het muziektechnische gedeelte voel je dat er vakmanschap achter zit. Mijn favoriet; de muziek van de jaren geleden vertoonde tv-serie ‘De fabriek’!

Cultuur Lokaal september 2013

Op het grote podium aan het Stadhuisplein zal Orkest Collectief optreden van 13.15 tot 13.45 uur! De tijd van flyers uitdelen is voorbij. Zoetermeer is definitief een orkest rijker, een orkest dat opvalt door zijn uniekheid, een orkest waar gevorderde muzikanten hun ei kwijt kunnen, een orkest dat in december een kerstproductie in samenwerking met popkoor Just for Fun gaat doen, een orkest dat in de foyer mag spelen tijdens de Nationale Taptoe in Ahoy, een orkest dat heel veel zin heeft in het tweede seizoen, kortom een orkest dat nog lang niet uitgespeeld is. Kom en oordeel zelf aanstaande zaterdag bij Cultuur Lokaal.

André en ....     André van der Wiel en Alexander Muilwijk.

En, o ja, als de Koning en de Koningin nog eens naar Zoetermeer komen laat Orkest Collectief dan voor de muziek zorgen zodat René van Kooten niet met een tape hoeft mee te zingen…

 

Nr. 172 alstublieft

Dat je bij de Chinees ook nummers kunt bestellen heeft een reden; sommige gerechten zijn niet zo makkelijk uit te spreken en in onze Hollandse ogen lijkt het allemaal op elkaar. Nog een geluk voor ons dat er niet uitsluitend Chinese tekens gebruikt worden! We zouden dan niet meer kunnen uitdrukken wat we willen.

In de bieb ving ik een soort gelijk gesprek op tussen een Nederlandse dame en een Egyptische meneer:

–          Het gaat wel langzaam.

–          Langzaam?

–          Ja, sloom snap je.

–          Sloom?

–          Ja, als een slak!

–          Slak?

–          Ja widduh home on z’n back!!

–          Home?

–          Ja, je hebt ook nog een naaktslak, no home!!!

De arme dame ging steeds harder praten en maakte het er niet duidelijker op, de arme man twijfelde lichtelijk aan zijn en misschien ook wel aan haar verstand. Dit was een gesprek in het kader van ‘Taalmaatjes’ een project georganiseerd door het VIP. Vrijwilligers zetten zich in om mensen die de inburgeringcursus met goed gevolg hebben doorlopen, of er nog mee bezig zijn, de Nederlandse taal wat meer eigen te maken. Een prachtig doel. Waarschijnlijk was dit een kennismakingsgesprek waarin altijd het niveau eerst wordt afgetast; hat komt vast goed met die twee.

Zelf heb ik het ook een poosje mogen doen en heb veel geleerd van ‘mijn’ Oekraïense dame. In haar thuisland had zij een goede baan na twee HBO-opleidingen succesvol te hebben afgerond. De liefde bracht haar naar Nederland waar zij vreselijk haar best deed de taal machtig te worden, vooral om weer aan het werk te kunnen gaan. Juist omdat zij een behoorlijke intelligentie genoot zette ze mij regelmatig voor het blok door mij op de vaak ontbrekende logica in onze taal te wijzen. Zo kwam voor haar de Koningin op Prinsjesdag in ‘een gouden karretje’…tja, meer is het ook eigenlijk niet. Of vroeg mij nu eens uit leggen wat het verschil was tussen ‘scheef’ en ‘schuin’… De meest slimme vraag was toch wel ‘Waarom kun je iets wel verwarmen maar niet verkouden?’.

Onze taal lijkt voor veel mensen onbegrijpelijk. Net zoals voor ons Chinees er onbegrijpelijk uitziet en klinkt. Ik vraag me ook wel eens af als witte ‘lijs’ witte ‘rijst’ betekent, betekent ‘loempia’ dan eigenlijk ‘roempia?’. Misschien even aan het VIP vragen.

chinees

De laatste

 

Hoewel de temperatuur nog doet denken aan een tropische hittegolf midden in de vakantie, vond afgelopen woensdag toch de allerlaatste kindervlooienmarkt van het zomerseizoen plaats.

Nog niet zolang geleden slingerde deze markt door de hele Dorpsstraat en kon men al slenterend de jonge kooplui aan het werk zien. Spelletjes, boeken, poppen en soms ook kledingstukken worden eerst zorgvuldig uitgestald op het meegebrachte kleedje om vervolgens tegen een zeer laag prijsje van eigenaar te wisselen. De staat waarin de handelswaar verkeert wil nog wel eens verschillen. Van afgeknipte barbies, eigenhandig bijgeverfde poppenkastpoppen, puzzels met ‘maar’ twaalf ontbrekende stukjes en boeken met ezelsoren zelfs in de kaft tot kleedjes met uitsluitend mooie, schone en complete spullen en soms zelfgemaakte grabbeltonnen.

Verrassend is altijd het aanbod dat de marskramer zelf kosteloos heeft ontvangen; alle gadgets van supermarktketens die je destijds kon verzamelen, evenals de ‘oranje’ collecties die bij bepaalde producten verworven konden worden, gaan nu als warme broodjes van 10 cent over de toonbank.

Wat veranderd is, is de plek van de kindermarkt; die bevindt zich jammer genoeg nu uitsluitend op het Hovesteinplein. Dit op verzoek van de winkeliersvereniging; zij meende overlast te hebben van dit evenement. Het lijkt mij dat hiermee wel voorbij wordt gegaan aan een sfeervolle traditie.

Zo’n kindervlooienmarkt heeft meerdere positieve kanten; enerzijds ruimt het lekker op, anderzijds krijg je er nog een ietsepietsie voor terug en tevens leren kinderen afstand doen van hun spulletjes en leren dat je zakgeld ook kunt verdienen in plaats van krijgen. De glunderende gezichten van de binnenlopende marktbaasjes en bazinnetjes blijven wellicht het toppunt.

De 11-jarige Bridget heeft een goed plekje gevonden en ook al aardig wat verkocht. Haar kleedje ziet er netjes uit met speelgoed en kleding waar ze echt te groot voor is geworden. Van haar moeder mag zij de opbrengst helemaal zelf houden op voorwaarde dat ze er geen ‘rommeltjes’ voor koopt.

Kindervlooien- markt

                                                         ‘Goeie zaken, Bridget!’