Maandelijks archief: augustus 2013

Van afgrond tot kledingbank

Stel: je bent een vrolijke, energieke jonge man, gezond van lichaam en geest, je staat goed in het leven, je hebt een fijne relatie, een berg goede vrienden, een behoorlijke baan en ook nog eens een hele lieve moeder. Dan ben je toch een rijk en gezegend mens? Maar stel nou dat die moeder opeens heel ernstig ziek wordt. Dan ga je toch helpen? In eerste instantie met dokter- en ziekenhuisbezoek, later met verhuizen en inrichten, om te eindigen  met de totale verzorging. Wat doe je als je er achter komt dat zij niet meer alle rekeningen kan betalen? Dan spring je toch  bij? Maar wat nou als je zelf diep in de schulden raakt door je grootmoedigheid, zeker als ook nog eens de rekening van de uitvaart op de mat valt?

Is dit een verzonnen stelling? Nee, het is de keiharde realiteit van het leven van Raimond Pouw. En als je denkt dat het niet erger kan: hij verliest zijn baan! Een depressieve tijd breekt aan. Een tijd van afglijden naar ‘Wat kan mij het allemaal schelen? Ik hang hier prima op de bank!’. Totdat een goede vriend hem een dagje meeneemt naar Amsterdam en daar vindt een ommezwaai plaats ‘Ik wil weer meedoen met het leven!’

Thuisgekomen kijkt Raimond om zich heen en besluit dat hij te veel spullen en zeker te veel kleren heeft. Hij zet ze te koop en dat lukt. Vrienden van hem stoppen hem geen geld toe maar hun overbodige kleding die hij mag verkopen en hij slaagt ook hier in. Op een gegeven moment realiseert hij zich dat er wel erg veel mensen om goedkope kleren vragen en geeft gehoor aan het idee van een ‘weggeefactie’. Via social media roept hij iedereen op kleding te doneren en in een mum van tijd staat zijn eigen woonkamer propvol. Op een zondagmiddag lopen er opeens 40 mensen in zijn huis; het is een groot succes

Raimond wil hier graag een vervolg aan geven, ook omdat het doneren van spullen maar blijft aanhouden. Met de stoute schoenen aan en hart vol goede argumenten stapt hij op makelaar Swart af en vraagt het leegstaande pand aan Belvedèrebos 1c te leen. Hij krijgt toestemming. Met man en macht wordt er gewerkt het pand om te toveren tot een winkeltje. Overal en nergens komen rekken en hangertjes vandaan. Er komen vrijwillige vouwers, prijzers, koffiezetters en iemand biedt aan de kleding te wassen. Twee weken later op zondag 17 augustus gaan de deuren officieel open. Aan het eind van die dag blijkt dat er in Zoetermeer dus echt behoefte bestaat aan een kledingbank voor mensen in de minima!

kledingbank overzicht

De volgende dag moet de sleutel van het pand weer worden ingeleverd, het was immers een lening. Maar de eigenaar, diep onder de indruk van de actie, besluit dat de kledingbank mag blijven zolang het nodig is, hij zal voorlopig de huur betalen.

Duidelijk zichtbaar geëmotioneerd vertelt Raimond zijn verhaal: ‘Ik stond compleet met lege handen en het ontroert me zo als ik zie hoe iedereen opeens onbaatzuchtig de handen uit de mouwen steekt. Het spreekt anderen kennelijk ook aan om mensen die het nodig hebben te helpen. En de blije gezichten van de klanten; ja daar de je het voor hè.’ Dan komt de bruisende levenslust van hem weer naar boven en vervolgt: ‘ Mooi om te zien is ook de verbroedering die opeens plaats vindt in de wijk. Ik zie zeker ook een sociale functie; mensen in de minima zitten vaak in een isolement. Er wordt hier ook wel geruild, een herentrui tegen een paar rompertjes, ofzo. En mijn grootste wens is dat dat idee zich voortzet; heb je iets gekregen van de kledingbank? Geef dan zelf ook iets weg! Niet perse aan de kledingbank maar gewoon in je eigen dagelijks leven. Zorg voor elkaar!’

kledingbank team

Margreet Bakker, verantwoordelijk voor de fotografie, en ik zijn er van overtuigd dat door de doortastende en positieve instelling van Raimond iets moois is ontstaan in Zoetermeer.

Advertenties

Vlieg’er eens uit

 

‘Mag ik de lijmstift even?’ Een vijfjarige jongetje  ‘Bijna zes hoor!’ doet zijn uiterste best een vlieger in elkaar te zetten. Net als een aantal andere kinderen. Twee meisjes maken libelles met mooie kleurtjes en glitters. Dit kan bij stadsboerderij de Weidemolen de hele zomervakantie elke woensdag van 10. 00 tot 16.00 uur. Medewerkers van VTC Voorweg, in samenwerking met een aantal vrijwilligers, verzorgen hier sport-, spel- en knutselactiviteiten en zien wekelijks zo’n 20 tot 30 kinderen. Waarvan sommige trouw iedere week komen.

De binnenruimte van de Weidemolen is er uiterst geschikt voor. Er staat een grote goedgevulde kast vol met spelletjes en knutselmateriaal en er kan op de WIJ gespeeld worden.

DSCN0886

Bij mooi weer wordt buiten het grote luchtkussen opgeblazen en kunnen de kinderen naar hartenlust springen. En dan zijn er natuurlijk nog de dieren die bezocht kunnen worden. Sommige kinderen komen heel bewust op de aankondiging van de VTC af, anderen komen naar de boerderij en ontdekken dan bij toeval de grote tafel waar je zo maar gratis mee kunt doen met de activiteiten. Zo kan het gebeuren dat er ook moeders of oma’s aan het gebloemde tafelkleed aanschuiven.

Aron heeft zijn vlieger af en is klaar voor de foto.

DSCN0887

Na volgende week is de vakantie afgelopen en gaan de scholen weer beginnen. De activiteiten van de VTC zijn gelukkig niet afgelopen; ze vinden daarna op elke woensdagmiddag plaats. Ook op de Weidemolen. ‘Ik kom!’

Mijn Home, jouw Home

Er zijn vele oorzaken waardoor je bijna van je fiets kunt vallen. Het overkwam mij afgelopen week in Oosterheem omdat ik zat te lezen. Geen boek of telefoon maar…huizen. Opvallend vind ik het hoeveel mensen gebruik maken van de trendy decoratieletters, zodat in evenzoveel vensterbanken ‘Love’ of ‘Home’ staat te lezen.

Wat is dat toch, die behoefte om overal benamingen op te plakken? Het is natuurlijk reuzehandig als er ergens meer van zijn. Zoals bijvoorbeeld een rij dezelfde deuren; achter welke deur bevindt zich wat? Of een plank vol gelijke ondoorzichtige voorraadbussen; wat zit waar in? Dan voorkomt een naambordje of stickertje een hoop gezoek of erger.

Een slim vervolg hierop lijkt te zijn dat de producent de naam alvast op het artikel plaatst. Maar legt dat dan weer geen beperkingen op? Mag je dan wel een sapje in een ‘Vin’ glas doen of wijn in een ‘Eau’ glas. Is het geoorloofd dat hij de handdoek met ‘Hers’ gebruikt of dat er paperclips in de ‘Chocolatebox’ worden bewaard. Raken wij  massaal van slag als er fietssleuteltjes in het ‘Sweets’ bakje liggen of de kat een heerlijk plekje heeft veroverd in de ‘Magazine’ mand. Vis op een ’Fromage’ plankje of kaas op een ‘Pizza’ bord.

Al fietsend zag ik ergens ‘Relax’ boven een bank alsof er geen andere mogelijkheden met die bank  zijn. En ook woorden als ‘Enjoy’ of ‘Chill’ vullen een raamkozijn. Is dit bedoeld om jezelf er aan te herinneren dat je moet ontspannen en genieten of wens je dit toe aan degene die het leest. ‘Friends’ en ‘Dreams’ in de slaapkamer, de laatste begrijp ik, de eerste niet.

Het heeft toch iets belerends vind ik. En waarom alles in het Engels of Frans is blijft voor mij een raadsel. Misschien dat de verkoop van losse letters de creativiteit van meer persoonlijke boodschappen stimuleert en er meer variatie gaat ontstaan

Maar goed, men mag natuurlijk doen wat men wil met de vensterbank. Na een vakantie is het vast heerlijk thuiskomen in je eigen ‘Home’. En als fietser heb ik nog eens wat te lezen.

 decoletters home

Bezet

Nu de Gemeente Zoetermeer druk bezig is met plannen maken over het wel of niet installeren van openbare toiletten in het Stadshart zou zij er goed aan doen de mening van de toekomstige gebruikers te toetsen. Zeker na de vakantieperiode zijn wij allemaal ervaringsdeskundigen. Ik ben zo vrij alvast wat tips te geven.

Allereerst zijn de bereikbaarheid en ligging van groot belang. Moeten er steile dan wel wankele trappen genomen worden naar een plek ergens achteraf of pontificaal in het zicht? Als de juiste plek gevonden is en ik tref een hokje dat vrij is, vind ik er dan een tashaak of moet ik de hutkoffer om mijn fragiele nekwervels draperen? Aan de deukruk hangen lijkt een oplossing. Mag er dan een simpel doch stevig slot op de deur komen en geen wankele haakjes, schuifjes of dolgedraaide draaiknopjes? En ook iets dat heel duidelijk de bezetting aangeeft zodat er niet opeens aan de deur wordt gerommeld en mijn aan de deurkruk hangende tas alsnog op de grond valt. De enige wens die ik voor de zitting heb is; als die maar recht, vast en niet al te laag zit.

De meest dramatische fouten worden gemaakt aangaande de soort en de plaats van het papier. Dat het niet zo lekker zacht is als thuis begrijp ik uit financieel oogpunt wel maar tussen dat en het fijnste schuurpapier liggen nog voldoende opties. Slechte ervaring heb ik met rollen ter grootte van een brandweerslanghouder; of het breekt te snel af en ben je een flinke tijd bezig met het zoeken naar het beginnetje of je geeft er een te ferme ruk aan zodat er spontaan 8 meter papier over je schoenen golft. Nog minder begrijp ik van de ophangplek van het zo broodnodige papier; linksachter ter hoogte van je schouderblad, rechtsvoor ter hoogte van je neus, het ergst is als het net buiten handbereik hangt. Maar ja, zoals het rolletje thuis hangt, hangt het natuurlijk nergens.

Na fatsoenlijke achterlating van de ruimte wordt je geconfronteerd met het volgende obstakel; handen wassen. Kranen met een draaiknop, een drukknop of de fascinerende kranen die pas gaan lopen als er handen onder gehouden worden. Een zeepdispenser die zeep levert na het indrukken van een knop of na het overhalen van een hendeltje. Daarna afdrogen met een veel te dunne papieren handdoek, een bacillenverzamelende föhn of een lap stof aan een rol. Zoveel mogelijkheden en evenzoveel voor- en nadelen. Wetenschap vooraf is echter van groot belang opdat ik niet weer eens met mijn handen onder een kraan tevergeefs sta te wachten, de zeep weer eens naast mijn  handen glipt en de rolhanddoek zichzelf weer zo snel oprolt dat ik alsnog met natte handen de zaak verlaat.

Als het kan zou ik dan nog graag hele tussenwandjes willen adviseren en niet 75% schotjes want niemand zit op burengerucht te wachten. En als laatste nog een tip voor verlichting. Sfeerverlichting en designlampen lijken mij overbodig. Ik ben voorstander van verlichting met een bewegingssensor mits ik er van op de hoogte ben. De visueel ingestelde lezer moet nu een duidelijk beeld hebben van iemand met een tas om de nek, broek op de enkels, een strategie bedenkend hoe bij het papier te komen, opeens in complete duisternis zit met de angst dat er iemand het gammele slot trotserend binnenstormt.

Gemeente Zoetermeer: doe hier je voordeel mee en laat de inwoners (niet) zitten!

 bezet

Komkommertijd

komkommertijd

Het is 1 augustus 2013. Zoetermeer is behoorlijk leeg. De scholen en de bijbehorende pleinen zijn leeg. De straten zijn half leeg, er staan huizen leeg. De speeltuintje en fietspaden zijn een stuk leger. De ijsafdeling in de supermarkt is momenteel al aardig leeg. Gebouwen waar geregeerd, beslist en besloten wordt raken leeg. Zelfs de kranten zijn zo goed als leeg.

Het enige wat barstensvol is is het komkommerschap; het is overduidelijk komkommertijd.

In opkomst zijn de minikomkommers, ook wel cocktailkomkommer of snackkomkommer genoemd. Iedereen kan een “Snacker”plant kopen, deze op terras, balkon of in de volle grond zetten om vervolgens de hele zomer groene vruchten van ongeveer 10 centimeter te kunnen plukken. Natuurlijk kunnen ze gevuld worden met roomkaas, eiersalade of tonijn maar is het niet heerlijker om gewoon te blijven zitten met een glaasje en een mini binnen handbereik?! Als een snack. Samen met de minipaprika’s en de minitomaatjes vormen ze de “Vitamini’s”. Dus je hoeft je niet eens schuldig te voelen als je er twee eet of drie. Dat het ook nog eens aantrekkelijk is voor kinderen is mooi meegenomen.

Zo, na al dit gebabbel over komkommers is mijn hoofd ook lekker leeg.