Maandelijks archief: april 2013

Drie vingers in de lucht

kroning

In de aanloop naar ‘de dag die je wist dat zou komen’ viert de saamhorigheid in ons Koninkrijk hoogtij. Want wie heeft er nog geen mening geuit over het Koningslied, Bertha 38, de Koningsspelen inclusief ontbijt, het kapsel van Max, de hermelijnen mantel van Wax of het inhoudelijk lintjesknippen. Een verbroedering van onderdanen waar de nieuwe Koning alleen maar van kan dromen. Zelfs dit blog ontkomt niet aan het onderwerp. Daarom ook vanaf hier iedereen een verbindende K(r)oningsdag toegewenst en onthoud : drie vingers in de lucht, is de W van Wijkenblog!

 

Advertenties

Familieverblijf Lange Land Ziekenhuis

‘Oh wat was dat heerlijk! Even lekker ongestoord geslapen. Dank je wel hoor‘ zegt een kersverse moeder terwijl een vrijwilligster die haar een kopje thee aanbiedt, ‘maar nu ga ik weer snel naar mijn kindje!’. Haar baby van drie dagen oud ligt in het Lange Land Ziekenhuis en mag waarschijnlijk overmorgen mee naar huis. De moeder is door de keizersnee-ingreep niet in staat om dagelijks heen en weer te rijden tussen haar woning aan de andere kant van Zoetermeer en het ziekenhuis.

 13695246-teddy-beer-ziek-in-bed

Wat een geluk dat de verpleegster van de kraamafdeling gewezen heeft op de mogelijkheid tijdelijk in het Familieverblijf te kunnen logeren. Een telefoontje was voldoende. Een van de achtentwintig vrijwilligers en huismeester Gwen Moerman heten de gasten van harte welkom en helpen met het installeren in een van de twee grote slaapkamers met eigen badkamer. De ruime zit/eetkamer wordt getoond evenals de goed uitgeruste keuken. Er is een tuin, gratis parkeergelegenheid, een internetverbinding en een uitnodigend bankstel voor een tv. Bijna net als thuis…en dat is precies de bedoeling! Gasten kunnen zich er een beetje thuis voelen.

In de eerste plaats is het Familieverblijf voor ouders van zieke kinderen. Daarnaast mogen ook familieleden van andere ernstig zieke patiënten hier gebruik van maken. ‘Zo heeft een ouder echtpaar uit Groningen hier een paar dagen gelogeerd toen hun zoon opeens ernstig ziek werd opgenomen in het ziekenhuis. De zoon woonde op een kleine kamer en daar konden de ouders dus niet terecht. In grote haast en met veel zorg vertrokken, waar blijf je zo snel.’ licht de tweede huismeester, Gina Brasser, toe, ‘Omdat het Familieverblijf slechts een paar minuten lopen verwijderd is van het ziekenhuis zijn ouders en familieleden snel ter plaatse. Ook mensen die een dagbehandeling moeten ondergaan kunnen hier terecht, voor of na de ingreep, of beiden, het maakt niet uit.’

Het Familieverblijf biedt meer dan een dak boven het hoofd. Het gaat om even weg zijn uit het ziekenhuis, een luisterend oor vinden bij de vrijwilligers of steun ontvangen van andere ouders. Maar gewoon een boterhammetje eten en in stilte een krantje lezen, even niet over ziekte praten, kan natuurlijk ook.  In een huiselijke omgeving tot rust komen kan hier beter dan volgens het rooming-in systeem, waar een bed voor de moeder of ander familielid naast het bedje van het zieke kind wordt gezet. In kritieke situaties is dit heel fijn maar na vijf dagen hetzelfde boekje voor te hebben gelezen snakken ouders soms naar een andere omgeving.

Het Familieverblijf heeft sinds de opening in 2010 steeds meer naamsbekendheid gekregen en er wordt dan ook steeds meer gebruik van gemaakt. De stichting, met mensen als Charlie Aptroot en Roelof Hemmen in het bestuur, houdt stevig vast aan de intentie binnen afzienbare tijd een plek binnen de muren van het Lange Land Ziekenhuis te krijgen. Dit zal drempelverlagend werken zodat nog meer mensen van dit geweldige initiatief gebruik kunnen maken.

De deur vliegt open ‘Hij mag morgen al naar huis!’. ‘Hoera, wat fijn!!!’

familieverblijf 2

Een Emmy in Zoetermeer

In september 2011 riep regisseur Paul Verhoeven het Nederlands publiek op mee te werken aan zijn nieuwe film. Ik dacht ‘Waarom niet?!’ en meldde mij enigszins brutaal en giechelig aan bij de Entertainment Experience site als onervaren scriptschrijfster. Kim van Kooten schreef de eerste drie minuten script, deel 1, en dit werd op de site geplaatst. Hierop moest iedereen binnen een gestelde tijd een vervolg van drie minuten schrijven en uploaden. Ik heb het toen ook maar gewoon gedaan. Van alle inzendingen stelde Paul Verhoeven, in samenwerking met scriptschrijver Robert Alberdingk Thijm, een deel 2 samen. Na verschijning van deel 2 op de site herhaalde het proces zich ruim een half jaar lang tot en met deel 8.

Als Paul Verhoeven iets van een script gebruikte, een woord, een clou, een verhaallijntje of een stukje dialoog, werd de schrijver ervan als winnaar geplaatst op de site. Het was geen afvalrace, iedereen mocht tot het laatst meedoen, ook halverwege instromen was mogelijk. Toch haakte het merendeel vrij snel af tot er een enthousiaste kern overbleef. Persoonlijk was ik het niet altijd eens met de keuze van Paul Verhoeven maar zag het hele project veel meer als een creatieve persoonlijke uitdaging; lukt het me om op tijd een nieuw script in te leveren? Het is me steeds gelukt en ben gedurende de periode twee keer als winnaar genoemd. Met mij vele anderen maar het voelde toch wel stoer.

Tegelijkertijd werden door aangemelde amateur filmmakers de delen verfilmd en ook op de site gezet. De winnaar hiervan werd door het publiek gekozen door middel van digitaal stemmen. Op deze wijze werd ook de titel van de film, de muziek, de poster en de trailer bepaald; ingestuurd door het publiek en gekozen door het publiek. Hier had Paul Verhoeven geen inspraak in.

Het creatieve proces vond ik het leukst, het bedenken hoe het verder zou gaan met het zwangere meisje, waarom doet die zoon zo stiekem of hoe reageert de bedrogen echtgenote. Aan de andere kant was dit ook het moeilijkst. Het genre van de film stond tevoren niet vast : ga je het psychologisch aanpakken, geef je er een thrillerdraai aan, romantisch of actie?

Genoten heb ik van de onderlinge banden die je opeens op uitsluitend digitale wijze krijgt met andere scriptschrijvers. Van de mogelijkheid op elkaar te reageren werd intensief gebruik gemaakt en was op sommige momenten zelfs leerzaam.

Paul Verhoeven maakte uiteindelijk van alles een remake en dat is zijn versie geworden, die momenteel in enkele bioscopen te zien is. Op 24 september 2012 vond de officiële première plaats in het Tuschinski theater in Amsterdam, waar wij als ‘bijdragers’ op de rode loper waren uitgenodigd, evenzo voor de afterparty in de Escape. Een avond van ‘zien en gezien worden’, een hoop gebakken lucht, kortom een aparte ervaring. Maar wat verrassend om mensen die je alleen digitaal kent opeens in levende lijve te zien en te spreken.

    Emmy

O ja, die Emmy! Die is afgelopen maandag in Cannes voor het hele digitale project, de Entertainment Experience, gewonnen. Een zogenaamde ‘International Digital Emmy Award’! Rijk zal ik er niet van worden want voor het uploaden op de site, moest je eerst aanvinken ‘ik doe afstand van alle rechten’. En ik zal de Emmy ook niet op schoorsteenmantel krijgen want als alle deelnemers dat een dagje zouden mogen, ben ik in 2017 aan de beurt…

Maar toch : een flintertje van een Emmy toch maar mooi behaald in Zoetermeer, Noordhove!

Een beeldige man

Wie zich in Noordhove over de Ruimtebaan begeeft en dan ter hoogte van de Hippodamusruimte een zijdelingse blik werpt ziet daar een man zitten. Ik zie hem vanaf de fiets altijd maar heel even, in een flits, op weg naar elders. En steeds neem ik mij voor hem eens van dichtbij te gaan bekijken. Wie is die man toch? Wat doet hij daar?

Eerst dacht ik dat het een boertje was, met een pet op. Zittend op de plek waar vroeger zijn boerderij was? Uit sentimentele overwegingen, op zoek naar herinneringen. Strak voor zich uit turend, naar denkbeeldige koeien of naar weersvoorspellende wolkenpartijen.

Later dacht ik dat het misschien een soldaat was. Want de pet bleek toch wel erg rond van vorm, meer een helm eigenlijk. Maar liggen hier oorlogsherinneringen dan en zo ja welke?

Nu wil ik het weten, ik ga er naar toe! Ik tref de man zittend op een muurtje, een been opgetrokken, een arm die er nonchalant op rust, het andere been bungelt naar beneden. De voeten gestoken in kloeke laarzen en de pet lijkt nu zo van dichtbij op een Bob de Bouwer helm. Op zijn gezicht zijn geen sporen van verdriet, pijn of andere kwellingen te lezen. Al met al een hele relaxte houding.

Navraag leert dat dit standbeeld vijftien jaar geleden gemaakt is door kunstenares Miep Scholvinck-Maarsen. Een bouwproject van 166 huizen in zeven verschillende woningtypen werd in 1988 afgerond en naar aanleiding daarvan vond de feestelijke onthulling van deze beeldige man plaats.

‘Bob’ kijkt uit over de Vasariruimte met een voldane blik, dik tevreden is hij. Blij en ook trots dat het werk er op zit, dat de klus geklaard is. Alsof hij er recht op heeft zomaar op dat muurtje te zitten en niets anders hoeft te doen dan kijken. Een rustende bouwvakker.

Nu ik eindelijk achter de identiteit van de man ben kan ik mij helemaal vinden in de titel van het standbeeld ‘Werk gedaan’.