Zo’n dag

Ik ga naar het Stadshart en volg het fietspad, dat als een roze lint door Zoetermeer slingert. Lekker in het zonnetje, langs de sloot. ‘Pets, pets!’, een waterhoentje stampt zijn nestje stevig aan. Ik zie geen een eendje meer in zijn eentje. Twee aan twee zwemmen ze wat rond of zitten dommelend op de kant. Gevleugelde voorbodes. Een goed begin.

In het Stadshart ben ik van plan mijzelf eens te trakteren op een nieuwe paasoutfit als beloning voor het bewust nagestreefde gewichtsverlies. Vele winkels met verdraaid kleine paskamers later bedenk ik ‘hoe kan dat nou?’. Ik wurm en worstel, hijs en trek, hou mijn adem in, stel mij weer eens veel te veel voor van het woordje ‘stretch’, hinkel vervaarlijk op een been, bekijk mezelf van voor en opzij en zucht teleurgesteld. Ik ben er klaar mee. Ik weet zeker dat ‘ze’ tegenwoordig veel kleinere patronen gebruiken! Als ik dan ook nog eens mijn been openhaal aan een nietje, ja een nietje in een broek (???), dan geef ik het passen op.

Waarom lopen de roltrap en de leuning van de roltrap niet synchroon? Daardoor sta ik opeens met een overdreven uitgestrekte arm. Ik haast me naar mijn fiets; weg van hier!

Op de terugweg kom ik er achter dat ik op de heenweg wind mee had.

Toch maar meteen langs de supermarkt voor nog wat laatste paasinkopen. Drie keer de winkel rond en nog kan ik het niet vinden. Even vragen maar ‘Waar liggen de lege soesjes?’. ‘Volgt u mij maar!’. Natuurlijk heb ik een wagentje met een haperend wiel en natuurlijk glipt de behulpzame jongeman overal snel tussen door. Ik volg hem zo goed als ik kan en hij brengt me bij de…sushi! ‘Nee, soesjes die ik zelf kan vullen’. ‘O, volgt u mij maar!’. Als ik hem hijgend en wel weer heb gevonden staan we bij…de bakspullen. ‘U wou toch zelf maken?’. ‘Nee, ik bedoel soesjes uit de vriezer!’. Ik besluit hem nog één keer te volgen. Vol trots toont hij me soesjes met slagroom en chocola. ‘Ik bedoel LEGE, die ik zelf kan vullen!’. ‘O, die hebben we niet’.

Eindelijk thuis. De kachel brandt heerlijk, de narcissen doen het binnen prima, ik neem nog een verdiend chocolade eitje. Even foeter ik nog op het  glimmende papiertje dat er te strak om zit…maar dan lach ik om al die luxeprobleempjes.

Vrolijk Pasen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s