Kerstvoordeuren

Met een flinke stapel kerstkaarten ben ik op weg naar de brievenbus een paar straten verderop en ik kijk mijn ogen uit. Was het versieren van je huis in kerstsfeer jaren terug al voornamelijk een Amerikaanse bezigheid, intussen houden ook wij, koele Nederlanders, behoorlijk van versieren, decoreren  en opleuken.

Nog niet zo heel lang geleden zagen de huizen die ik passeer er allemaal precies hetzelfde uit. Net opgeleverd, met dezelfde buitenkant, identieke voordeuren en dezelfde tuin-of-anders-te-bepalen ruimte voor het huis. Nadat er bewoners ingetrokken waren werd er verschil gemaakt door de raambekleding of het vervangen van de oorspronkelijke kleur. De voordeuren bleven echter eender. Als je er goed over nadenkt lijkt van alle deuren in een huis  de voordeur toch wel de belangrijkste.

Of het nou een deur is met houten of glazen panelen, of het nou een dichte deur is met één rond ruitje of met twee langwerpige stroken glas, met drie kleine raampjes naast elkaar of vijf stuks onder elkaar; de functie blijft hetzelfde. De voordeur van een huis maakt het verschil tussen binnen en buiten. De voordeur maakt het verschil tussen uit en thuis. Het verschil tussen warmte en kou. Tussen veilig- en onveiligheid. Buiten- of binnengesloten voelen.

Er zijn deuren die vaak wijd open staan. Er zijn deuren die dicht gaan als de herberg vol blijkt te zijn. Er zijn staldeuren die op een kier staan. En er zijn deuren die knarsend en piepend opengaan.

De kaarten zijn gepost, ik loop terug naar huis en bedenk ‘toon mij uw voordeur en ik vertel u wie u bent’. Want wat te denken van een voordeur versierd met een grote krans van grove takken met uitbundige knipperverlichting of een ster van zachte stof in pasteltinten; wat vertelt dit over de bewoners? Zes Kerstmannen bungelend aan een touw  of een krans gemaakt van zoveel belletjes dat niemand meer naar binnen kan sluipen duidt naar mijn idee op een vermakelijk staaltje ‘burenbluf’. De deur volgeplakt met Disneystickers verraadt medebewoners onder de zeven jaar. Mijn oog valt zelfs op een stel schaatsen en als ik bijna thuis ben zie ik een dikke groene krans met zoveel losse  sneeuw er op dat bij iedere beweging van de deur een klein wolkje sneeuwpoeder neerdwarrelt.

Geen deur is meer hetzelfde, we versieren het ieder op onze eigen persoonlijke manier. Onhollands? Niet meer. Overdreven? Nee. Er is niks mis met versieren want versieren is vieren en vieren is goed!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s