Maandelijks archief: april 2012

Bekijks

Het is gelukkig mooi weer vandaag! Ik zou toch wel gaan maar op deze manier is het wel zo prettig. En een zonnetje brengt mensen in een betere stemming. Hopelijk is de weerslag daarvan vanavond te zien als ik mijn collectebus leeg en natel. Nu gauw aankleden en snel naar het winkelcentrum om het meest strategische plekje te bemachtigen. Ja hoor, het is er al gezellig druk. Telefonerende jongelui op zoek naar een nieuwe telefoon. Jonge ouders die met vermoeide gezichten ergonomisch verantwoorde kinderwagens voortduwen. Mensen in alle soorten en maten. Sommigen doen snel en doelgericht boodschappen  en sommigen  slenteren zomaar wat rond. Dit kon wel eens een hele  goede dag worden.

Maar wat staat daar nou? Een meisje? Wat ziet ze er vreemd uit! En waarom komen er zoveel mensen op haar af? Nee hè! Ze staat ook nog eens op mijn favoriete plekje. Aarzelend kom ik dichterbij. ‘Goedemorgen meneer’, roept het meisje vrijmoedig, ‘ook de nieuwe chocosnoep proberen?!”. En zonder antwoord af te wachten stopt ze me glimlachend het lekkers toe om zich vervolgens om te draaien naar andere gegadigden. Als ik het snoepje nader bekijk begrijp ik meteen de vreemde uitdossing van het meisje ; ze lìjkt op het snoepje! En nu begrijp ik ook waarom zij zoveel mensen aantrekt : iedere rasechte Hollander neemt toch alles aan wat gratis aangeboden wordt?! Tja, daar sta ik dan als miezerig mannetje van 67 met mijn collectebus… Ik zie hebberige mensen die ‘per ongeluk’ vlak langs het meisje lopen, kinderen lopen wel drie keer ‘toevallig’ langs, maar de meesten lopen  met uitgestrekte hand op haar af.

Ik laat me niet kennen en ga een paar meter verderop staan. ‘Heeft u iets over voor het KNGF?’, vraag ik beleefd, steeds hoopvol rammelend met mijn bus. Sabbelend en smakkend lopen ze langs. Ze kijken naar me maar verkiezen me niet te zien. Ze zijn immers op weg naar hun volgende aankoop, besteden hun geld liever aan zichzelf. Een lollige meneer probeert zelfs een snoeppapiertje in de bus te doen… Misschien had ik mij ook moeten verkleden? Maar ik sta hier toch niet voor eigen gewin? Maar voor een prachtig doel. Je zult maar, zoals mijn dochter, een blind kind hebben. Een blind kleinkind heb ik dus.  Een kind dat net als alle kinderen op een gegeven moment zelfstandiger wil leven. Dan is zo’n hond toch… ‘Kijkt u eens, alstublieft!’. Ik schrik op. Sta ik hier nou te dromen? Een echtpaar van middelbare leeftijd stopt een briefje van 10 euro in de bus. ‘Dank u wel!’, stamel ik. Een breedgeschouderde man met een tatoeage in  het gezicht komt op me af…en stopt 20 euro in de bus. Een klein meisje mag een aantal muntstukken geven. Twee opgeschoten knapen geven ieder twee euro met de woorden ‘Cool bezig ouwe!’. Ik lach en roep terug ‘Bedankt! Jullie zijn ook cool bezig hoor’. Ja, ik lach, want ik ben blij. Blij dat niet alle zienden blind zijn!