Maandelijks archief: februari 2012

Zoetermeer 1988

(Dit verhaal heb ik ingestuurd voor de schrijfwedstrijd  ’50 jaar Groeistad Zoetermeer’ , resultaat: positief juryrapport, geen plaatsing in boekje)

 

Ja hoor, we hebben het gedaan! Wij, vader, moeder en drie kleine kinderen hebben een huis gekocht vanaf papier! Best wel eng. De bouwtekeningen zien er indrukwekkend uit maar zal het huis er inderdaad ook zo komen uit te zien. En dan nog in een hele nieuwe wijk, die Rokkenveen gaat heten, ‘helemaal ‘ aan de andere kant van de A12! Hoe zal het gaan met buren, winkels, scholen en is er wel een dokter? Na 4 jaar elders in Zoetermeer uit onze woning  gegroeid te zijn, kijken we uit naar zo’n leuke maar ook spannende  nieuwe start.

Omdat het een nieuw huis is hoeven we natuurlijk niets te klussen en daarom trekken we er een week later al in. Dit klinkt makkelijk maar als je bedenkt dat de stratenmakers het tempo van de huizenoplevering niet echt kunnen bij houden, blijkt het nog geen eenvoudige actie te zijn. We hebben nog geen echte straat voor de deur en daarom moet de verhuiswagen in een straat verderop parkeren en  worden al onze zorgvuldig ingepakte spullen door een stelletje chagrijnige spierballen over de bemodderde stoep gesleept, geduwd en getrokken!

De oudste gaat naar school. Een splinternieuw gebouw… midden in een bouwput. Met gevaar voor eigen leven worden de kinderen gebracht en gehaald. Er wordt gelukkig verplicht tropenrooster gehanteerd omdat er nog zoveel bouwverkeer rijdt. Met een behoorlijke regelmaat wordt er dan ook wel een kabel geraakt zodat de kinderen opeens geen tv meer kunnen kijken of op school extra gym krijgen om warm te blijven. Zo gebeurt het ook dat een groep moeders op een avond enthousiast het Paasontbijt gaat voorbereiden, gewapend met… zaklantaarns en kaarsen!

De jongsten moeten naar het consultatiebureau. Niks geen mooi medisch centrum met kindvriendelijke kleuren en verantwoord speelgoed. Niks geen hygiënische aankleedunits op de juiste temperatuur. Het is een tochtige bouwkeet…alleen bereikbaar via ijzeren oprijplaten! Hier en daar een tafeltje waar de baby omgekleed kan worden  en dan is het zaak alles op schoot te houden want de vloer is bezaaid met  zand!

De twee belangrijkste dingen die me vooral zijn bij gebleven uit die tijd zijn ten eerste :  altijd en overal zand  en ten tweede : altijd, werkelijk altijd ergens op de achtergrond het stampende geluid van de immer aanwezige heimachines! Eén troost ; je bent nooit de enige die hier last van heeft. Zand schept een band…

Een jaar later. Het huis voelt intussen als een thuis. De kinderen groeien op. De wijk is helemaal bestraat en betegeld, tuinen zijn in overleg met gezellige buren aangelegd zodat er al flink wat groen groeit. Kon je in het begin tijdens de zondagse wandeling de nieuw opgeleverde straten nog bij houden, al snel is dit niet meer te doen ; Rokkeveen groeit als kool! De school moet al over noodlokalen nadenken. De plannen voor een medisch centrum liggen klaar en het geluid van de heimachines klinkt steeds verder en zachter, of…horen we het niet meer?

     Marineblauw richting watertoren

We kennen  zelfs het uitzicht op de foto niet meer terug ; vanuit het zolderraam van ons huis aan Marineblauw is rechts de Watertoren te zien en meer naar links kunnen we zelfs kijken tot in de kassen van Pijnacker die ’s avonds een oranje gloed afgeven. Hoezo groeistad?!

Advertenties