Daar krijg ik nou energie van!

(Deze column heb ik opgestuurd voor de columnwedstrijd uitgeschreven door de Nederlandse Vereniging van Blinden een Slechtzienden, resultaat; plaatsing in het Columnboekje 2012 en een aanbod om te schrijven voor FOVIG)

Een verhaaltje schrijven over datgene waar je energie van krijgt? Dat is toch niet zo moeilijk ; er zijn zoveel positieve dingen om me heen! Maar wacht eens : het moet wel over ervaringen met slechtziendheid gaan. Eh….tja….ik krijg wel vernieuwde energie als de sterkte van mijn leesbrilletje weer wordt opgetrokken naar mijn leeftijd… Maar dit lijkt me ook niet echt de bedoeling van deze column. En als ik dan diep nadenk over mijn ervaring met slechtziendheid, dan kom ik uit op Bas.

Zo’n vier jaar geleden besloot onze kerkelijke gemeenschap een musical te gaan opvoeren voor en door de gemeenteleden.  Dit ter bevordering van de onderlinge banden ; je leert elkaar op een heel ontspannen en toch zinvolle manier beter, anders of voor het eerst kennen. Ikzelf maakte deel uit van de regie en liet alles over me komen. Veel mensen meldden zich aan om mee te zingen in het koor, of voor het maken van kleding en decorstukken en natuurlijk kwamen er ook acteurs. Plezierig was dat alle leeftijden goed vertegenwoordigd waren. Eén van de acteurs was Bas, destijds 13 jaar. Mijn eerste reactie was “wat leuk….maar…wat moeten we er mee?”. Bas loopt namelijk met een stok, DUS is hij blind, DUS kan hij eigenlijk niet mee doen, zeker niet met toneelspelen! Het werd nog erger ; achter zijn rug om polste ik zijn moeder. Alsof hij zelf niets kon uitleggen! Zij legde het mij simpel (aangepast?) uit “Bas ziet in de verte een paperclip liggen maar struikelt nog over een olifant en verder moet je gewoon tegen hem doen”.  Oké, we gaven hem een klein rolletje zonder al te ingewikkeld gedoe. Behoorlijk beschaamd zagen we hoe snel en goed hem dit afging. En waarom ook niet??? Slechte ogen hebben nu eenmaal niets te maken met geheugen, intelligentie of empatisch vermogen. We waren blij met Bas! Zo blij dat hij vaste invaller werd tijdens de repetities voor alle rollen want hij kende ze ook allemaal uit het hoofd. We keken er eigenlijk niet eens meer van op dat hij nog eens bleek te kunnen zingen ; zomaar uit het niets zong hij een aardige tweede stem met de hoofdrolspeler mee. De uitvoering werd een succes! Door iedereen maar zeker ook door Bas!

Twee jaar later. Weer een musical, weer doet Bas mee, weer is zijn gezichtsvermogen minder. Maar zijn lef en moed lijken evenredig groter. Nu geven we hem zonder aarzelen een grote bijrol waar behoorlijk wat ingewikkelde choreografie in zit, we jutten hem zelfs op, bespreken openlijk trucjes met hem, passen teksten als “ik zie niks”, die hij als intern grapje bedenkt  aan, brengen hem zijn stok, zijn bril, zijn extra-grote-lettertype- script achterna als hij het weer eens in zijn enthousiasme is vergeten. En zeker met de uitvoering zie je het gebeuren : zijn energie slaat over op anderen. Want hoe bijzonder is het om te zien dat iemand die visueel beperkt is, zich zo vol overgave stort op zo iets visueels als een musical ; daar krijg ik nou energie van!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s