Tegeltje

Ik ben niet zo van de tegeltjes.

Vind het vaak zoetsappige cliché’s.

Ben wel een groot fan van Loesje.

Wat scheelt het…

Ook rake woorden.

Maar soms komt er tegeltje langs waar ik me in kan vinden.

     

Zie me staan met een groot leeg bord.

Ik loop en kom ruzie tegen,

ik loop snel door.

Ik kom verliefdheid tegen,

ik neem een ferme schep.

Ik kom vriendelijkheid tegen,

ik neem drie scheppen.

Ik kom jaloezie tegen,

ik draai me om.

Ik kom stress tegen,

ik negeer het.

Ik kom mooie muziek tegen,

ik schep op.

Ik kom problemen tegen,

ik laat ze lekker liggen.

Ik kom dartelende blaadjes in de herfstwind tegen,

ik schep ze op.

Ik kom vrijheid tegen,

ik laad  grote scheppen.

Ik kom liefde tegen,

stapel mijn bord torenhoog op!

Ik kom jou tegen,

wat zal ik doen?

Advertenties

Verhalenslang 2/25

(De laatste zin van het vorige verhaal 1/25 is de eerste zin van dit verhaal en de verhalen hebben niets met elkaar te maken.)

Niemand ziet de Aziatische man achter de pilaar. En dat weet hij. Het is het enige plekje waar hij snel ongestoord zijn telefoon kan checken. Voor de derde keer toetst hij het nummer van zijn vrouw in. Voor de derde keer neemt zij niet op. Waarom niet? Had hij toch thuis moeten blijven? Waren die buikkrampen nou weeën of niet? Xue liet niet al teveel merken vanmorgen. Ze liet de laatste maanden sowieso niet veel merken. Sinds de constatering van haar derde zwangerschap leek het of ze in haar eigen wereld leefde. Hij wilde haar graag bijstaan, haar laten merken dat hij het geweldig vond en dat de afspraak het bij twee te laten helemaal van de baan was. Al die maanden kon hij niet tot haar doordringen, haar niet bereiken. Opeens breekt het zweet hem uit. Dat hij daar niet eerder aangedacht heeft! Haar zus! Driftig toetst hij een ander nummer. Dan valt de telefoon bijna op de grond  als hij een hand op zijn schouder voelt. Razendsnel draait hij zich om. “Gaat u die drankjes nou helemaal uit China halen?! We staan al uren  droog!”

Hij haast zich naar de bar en bezorgt de bestelling bij tafel 13. Daar gaat zijn fooi… Nog een geluk dat de baas het niet zag, anders werd het van zijn salaris ingehouden. Hij heeft een hekel aan zijn werk, ober in het Chinese restaurant van een achterneef, maar kan het geld niet missen. Zeker nu zijn gezin weer groter wordt. Op de automatische piloot voert hij de handelingen uit die van hem verwacht worden. Hij serveert, neemt bestellingen op, glimlacht zijn kaken stijf, deelt warme handdoekjes uit, zwaait klanten vriendelijk uit. Als eindelijk is de laatste gast is vertrokken fietst hij in een rap tempo naar huis, een rood stoplicht negerend en een kind op een driewieler ternauwernood ontwijkend.

Hijgend staat hij naast het bed van zijn vrouw. De verloskundige verlaat schichtig de kamer. In de armen van Xue ligt een klein bundeltje. Haar ogen kijken nog steeds naar binnen gericht. Ze hebben iets verdrietigs. Nee, eerder iets bangs! Is er iets niet goed met de baby? Is ze bang dat hij een derde zoon niet leuk vindt? Hij wilde heel graag een dochter maar op dit moment maakt het hem niets meer uit. Wat is er aan de hand?! Dan slaat ze het dekentje voorzichtig terug. De baby ziet er helemaal gaaf uit. Een meisje! Tergend langzaam schuift ze het mutsje van hun dochter. En dan ziet hij het. Het is een meisje met knalrood haar.

Zintuiglijk

Ieder mens, nou ja de meeste dan, heeft vijf zintuigen. We kunnen horen, ruiken, proeven, voelen en zien. Klinkt eenvoudig. Dat is het echter helemaal niet! Want het verschilt per mens, zoveel mensen zoveel zintuigen…

Zeg nou zelf:  een vliegtuig vind ik oorverdovend hard maar een spotter vindt dit oorstrelend aangenaam? Bij de parfumerie doe ik er uren over om het lekkerste luchtje te vinden maar wedden dat ik iets anders kies dan jij? Ik ken mensen die stapelgek zijn op de smaak van kokos terwijl ik er serieus braakneigingen van krijg. Hoe vaak heb jij ruzie met je huisgenoot over de temperatuur van de kachel, verschil in gevoel. Verschil in kijken is er ook duidelijk, bewonder je Vincent van Gogh of Karel Appel? Jij ziet een boom, ik zie herfst. Er komt emotie aan te pas. In lezen dus ook, een historische roman beleef je anders dan een kookboek of een thriller.

Maar soms is iets echt, zeker te weten, compleet eenduidig! Dit is toch simpelweg niet anders uit te leggen dan wat er staat!!!

Sinds wanneer is eigenzinnigheid ook een zintuig…?

Toestel 24

Jij hebt dat toch ook wel eens, zo’n momentje van ‘ik durf het eigenlijk niet te vragen maar mag ik voor 1 keertje alsjeblieft…?’ Zo’n heimelijk verlangen. Heel graag iets willen maar dat iets is dan vaak eigenlijk een beetje raar.

Als ik dit zie zou ik het liefst alle bladeren op een hoop vegen en er dan inspringen en dan met mijn laarsjes schoppen zodat het dode blad me levendig rond de oren vliegt. Zo kun je mij wel regelmatig stiekem banjerend in de goot aantreffen maar in een berg springen…blijft nog even geheim.

Ook zou ik wel eens in een etalage van een banketbakker willen gaan zitten en dan van elk gebakje en taartje een hapje nemen… of twee… of zoveel dat ik er misselijk van wordt. En geloof me, dat duurt een poosje.

Zo was ik laatst in een heel klein dorp met een hele kleine Hema. Met zeven bezoekers zou het afgeladen vol zijn. Er waren er op dat moment twee. Twee bezoekers en twee winkeldames. En ook een intercom. Opeens hoor ik een gekraak en geruis en vervolgens een stem twee maal achter elkaar roepen: “Mevrouw Harrewijn toestel 24 alstublieft!”. Mevrouw Harrewijn stond toevallig naast ons nutteloze vouwtechnieken te tonen en haastte zich naar toestel 24. “Ja Loes, wat is er?” We hoorden Loes antwoorden: “Hebbie die nieuwe babykleertjes gezien? Leuk hè! Voor me kleinkind!” De conversatie ging nog een tijdje door waarbij duidelijk bleek dat de intercom een totaal overbodig apparaat was. Ik kond beide dames woordelijk volgen in die hele kleine Hema in dat kleine dorp. Toen bedacht ik me wel…. zou het niet leuk zijn eens een dagje achter de intercom te zitten, weliswaar bij een grotere Hema,  waarbij ik niet gezien wordt maar wel alle bezoekers kan zien. En dat ik dan naar hartenlust commentaar kan geven. ‘Die trui staat je niet hoor!’, ‘Neem er een taartje bij, nee die andere!’, ‘Maak een keus bij die oorbellen!Mens wat duurt dat!’, ‘Die kleur lippenstift? Echt??’, ‘Ah joh neem gezellig mee, staat leuk in je keuken!’ , ‘Kan iemand dat kind laten ophouden!’, ‘Nee mevrouw, eerst betalen!’ , ‘Ik zeg niks…!’ , ‘Wil mevrouw Harrewijn van toestel 24 afblijven!’

Ja, dat zou leuk zijn! Maar blijven verlangen is ook leuk… Heb jij ook zo iets?

 

Spillebeen

Herfst in Apeldoorn.

Mooie grote huizen hier.

Enorme tuinen dus ook.

Met 1000 kilo bladeren te koop

Straks even de voortuin aanharken.

Nou even…

Wat een werk.

Je zou willen dat de kaboutertjes het deden.

Kabouters in Apeldoorn

Hebben hun eigen bezigheden.

Moeten hun eigen voortuin van blad ontdoen.

Zelfs de kabouterwoningen zijn hier groot…

De bewoners zelf zie je niet.

Die zitten binnen.

In hun rood-met-witte-stippen woning.

De hele Spillebeenclan bij elkaar.

In de herfst

In Apeldoorn.

Zonder

Het schijnt dat een mens  gemiddeld zo’n 60 dagen zonder eten kan. Er zijn hongerstakers bekend die het zes weken volhouden, het record staat momenteel geloof ik op 74 dagen. Het maakt natuurlijk heel wat uit of je dit met opzet doet, om je gelijk ergens over te halen,  een statement te maken of dat deze situatie je overkomt door oorlog, mislukte oogst, hongersnood of verdwalen in onherbergzaam gebied.

Het schijnt dat we maar een paar dagen zonder drinken kunnen. En dan bedoel ik alle vochtige innames hè 😉 Uitdrogingsverschijnselen slaan heel snel toe, tasten je huid, je hersenen en andere vitale lichaamsdelen aan.

Het schijnt dat we nog geen halve dag zonder aandacht kunnen. We posten, viewen, liken, delen, kopiëren,  reageren, appen, chatten, tweeten en retweeten ons suf. Kan dit wat minder?

Moet dit wat minder?

Zeg nou zelf, wat gaat er boven een kopje koffie of thee mèt een beetje aandacht erbij? IKEA wist het allang…

Verhalenslang 1/25

Nog 30 meter, dan is Maja bij haar auto. In de donkere parkeergarage weergalmt het staccato geluid van haar hakken. Wat een filmisch decor. Slechts de enge man ontbreekt. Nog 15 meter. Ze rilt. Van de kou? Ze is toch zeker niet bang?

Opeens duiken er twee donkere gestalten op. Figuren met de capuchon tot over de ogen, hun gezicht is niet te zien. Van schrik zwikt ze door haar linkerenkel. Die rothakken ook. De kleinste van de twee gaat voor haar staan, steekt zijn gehandschoende hand uit en beveelt: “Geef op!” Snel doet ze twee stappen opzij. Niet snel genoeg. De grootste staat nu voor haar. Breed. Dreigend. Hij haalt snuivend door zijn neus adem en snauwt: “Je hebt het gehoord, geef op!” Hoorde ze dit nu goed? Die lange had een hele hoge piepstem. Schichtig kijkt ze van de een naar de ander. Wat moet ze doen? Wat willen die gasten? Waarom zeggen ze niets meer?

Dan begint de kleine zachtjes te grinniken. De lange stoot hem eerst nog waarschuwend aan maar schiet dan ook in een onbedaarlijke schaterlach. Tegen elkaar aan vallend van de lach glijden de capuchons af .

“Eef en Sas! Zijn jullie helemaal gek geworden! Ik schrik me helemaal een ongeluk!”

“Sorry,” zegt kleine Evelien, “maar je zat ook zo op te scheppen vanavond dat jij nergens bang voor was.”

“Precies,” vervolgt Saskia, “en dat wilden wij wel eens testen. Maar je bent geslaagd. Kom wij trakteren op een borrel, voor de schrik, bij de Brakke Hut.”

Al giechelend stappen de meiden in Maja’s auto en rijden de parkeergarage uit. Niemand ziet de Aziatische man achter de pilaar.

Nieuw project!

Het voordeel van een eigen blog hebben is dat je niets moet maar van alles mag. Ik hoef geen project te doen maar het mag wel… 😉

Zo volgde ik eerst een 365 dagen project; elke dag iets schrijven over het ongewone van het gewone. Dat was best veel maar heel leerzaam.

Daarna een wekelijks project, dus 52 keer iets schrijven. Dit naar aanleiding van handgeschreven berichten die ik vond, Schrijfhandje. Ook leuk en leerzaam.

Nu zou je denken dat er een maandelijks project op de loer ligt maar dat is slechts 12 keer en dat is best weinig. Daarom heb ik mezelf nu vanaf 1 okober een limiet gesteld van 25 verhalen in 52 weken. Omdat ik het laatste project uitging van de afbeeldingen wil ik nu weer alleen maar schrijven.

De voorwaarden zijn:

  1. De laatste zin het het laatste verhaal wordt de eerste wordt van het volgende verhaal.
  2. De verhalen niets met elkaar te maken hebben. Geen vervolg dus.

Het lijkt een beetje op woordslang maar dan een verhalenslang. Wie weet komt het laatste (25ste) verhaal weer uit bij het eerste…. Dan ontstaat er dit, wat meteen maar mijn logootje voor deze serie worden gaat:

Je ziet geen begin en geen eind, elk verhaal gaat een eigen weg en alles grijpt in elkaar. Ik heb er zin in! Vanavond het eerste verhaal!

Schoolse luchtjes

De school, in de zin van het gebouw, is altijd wel voor iemand een punt van discussie. Te ver weg, te lastige openingstijden, te groot, te klein, te gekleurd, te weinig gekleurd, te oud of juist veel te modern. De mensen die kinderen van anderen met liefde vijf uur per dag onder hun hoede nemen zijn vaak tegen wil en dank middelpunt. Te vlot, te sloom, te aardig, te streng, te jong, te oud. Dit zijn de meest vriendelijke beledigingen. Natuurlijk mag je er iets van vinden. Het gaat om de manier waarop je je mening ventileert. Wist je dat sommige scholen tegenwoordig een ouderprotocol hebben?! Wat te doen bij lastige, opdringerige, betweterige, onredelijk schreeuwende, handtastelijke ouder/opvoeders/verzorgers. Bizar toch? Dit leren de juffen en meesters niet op de PABO. Daar leren ze hoe ze KINDEREN iets moeten leren. Zodat die kleintjes kunnen lezen, rekenen, schrijven en sociaal vaardig zijn, als ze groot zijn. Zich kunnen redden in de wereld. Het onderwijs is immers een verlengstuk van de opvoeding die ze thuis mee krijgen…? Natuurlijk verandert het onderwijs. Zoals alles verandert. Gelukkig maar.

Daarom had mijn Oma het waarschijnlijk veel eenvoudiger. Zij zat in 1912 op de Kweekschool en had daar 1 boek voor pedagogiek voor de gigantische prijs van f 2,25. Zij kon daar voor 30 cent een rekenbijlage bijkopen en een schrijfcursus voor 8 cent per nummer (5 per jaar). Het Hoogeveens leesplankje kostte 75 cent per kind. In dat ene pedagogieboek, dat nu in mijn bezit is, wordt niet alleen de opvoedkunde (zielkunde) behandeld maar meteen ook maar de aardrijkskunde, natuurkennis en teekenen. Tevens moest mijn oma ook leren hoe een schoolgebouw het beste gebouwd kon worden. Hoe hoog de ramen, hoe laag de bankjes en de beste plek voor het privaat (toilet) in verband met de wind…

En denk je dat zich ooit maar 1 ouder met deze buitenschoolse opvang bemoeide…?

Tovenarij

Gisteren even naar de stad.

Naar de wintercollectie kijken.

Welke kleuren ‘moeten’ we dragen.

Welke materialen zijn ‘in’.

Meteen even mijn Engels opgehaald…

Is het oversized (laat alles maar lekker hangen)

of tight (gloeiende wat zit dit strak).

Is het slimfit (adem in!)

of straight (past net)

of is het flair (weinig flair te bekennen).

Wil ik iets liften (zo dat lijkt groot!)

of iets downsizen (huh, waar zijn die randen gebleven?).

Veelal loze beloftes

waar we toch graag in willen geloven.

Neem nou dit label:

Ik pak dus een broek een maat kleiner dan ik heb

(want dat doe ik in eerste instantie altijd,

je weet nooit.)

Als ik er in pas

(en ik leeft nog )

lijk ik nog een maat kleiner!

Mijn buik wordt er strak van en mijn billen worden groter!

Dit alles met 1 broek!

(zonder korset,

of andere verdovende middelen)

Ik zou zeggen:

Doe mij een dozijn van die Hans Klok broeken!!!

Jammer dat het plaatje niet aangeeft hoe rood je hoofd is…